Wow, het posten van de laatste week van #aardbei366 heb ik zo lang uitgesteld dat het bijna schaamtelijk wordt. Oeps. Het posten van om het even wat heb ik eigenlijk zo lang uitgesteld. Maar ik leef nog hoor, lieve mensen. En mijn poes ook. En jullie krijgen een extralang weekoverzicht omdat 366-dagen niet in 52 weken passen.  .. more

De bourgoyen is niets in vergelijking met pakweg Hågadalen, maar als loopterrein ligt het nu wel iets toegankelijker dan het laatste. .. more

Als mensen mij vragen wat ik het meeste mis, dan is dat toch wel een goed pak frieten. Versgebakken frietjes van de frituur, liefst tot zich genomen om een stevig fondje te leggen vlak voor of tijdens het uitgaan. Met mayonaise. Of special saus met curry ketchup in een potteke apart. Ohjoomaat. Daarom at ik ook in die 2 weken thuis zo´n 6 keer bij de frituur. .. more

Ik kreeg ook mijn verjaardagscadeautjes, aangezien die niet in ons Ryanair bagage naar België zouden passen. Het meest zalige one-piece pakje ooit werd het mijne! Echter wel op voorwaarde dat ik niet zou dragen buitenhuis, wat de doorsnee Zweed trouwens wel doet, maar het Lief vindt dat een beetje fout. Pfuh! .. more

Ooit prijsde ik Ryanair de hemel in voor zijn goedkope vluchten en mij de mogelijkheid te geven om extreem low-budget op reis te gaan. En ja, dat is het ook. Wanneer je bestemming niet veel uit maakt en je rugzak zo weinig mogelijk mag wegen, blijft Ryanair een topoplossing.

Wanneer je pakweg van Uppsala naar Gent wil vliegen en liefst nog de mogelijkheid wil hebben om enige alcoholische dranken mee te smokkelen, is Ryanair minder aantrekkelijk. Aan alle toekomstige bezoekers die zich willen laten verleiden door de gigantische lage prijzen kan ik maar 1 tip meegeven: doe het niet.

Zo vliegen die Ryanairbakken nooit op momenten dat je met het openbaar vervoer op hun luchthaven geraakt. Een overnachting in een veredelde gevangeniscel met ontiegelijk nachtlawaai, ook gekend als luchthavenhotel, is vrijwel de enige optie wanneer je om 6u ´s ochtends op Skavsta vertrekt.

Je wordt vervolgens op zo´n onmenselijk vroeg uur door een security-lijn geduwd waar de gemiddelde werknemer de alures heeft van een concentratiekampwachter. Met een nors geblaf word je gecommandeerd alles uit je zakken te halen en als je geluk hebt mag je nog met harde hand gefouilleerd worden door een vrouw met snor (de snor is namelijk een obligaat uiterlijk kenmerk voor al het vrouwelijk Ryanairluchthavenpersoneel). Daarna word je overvolle handbagage uiteraard als verdacht aanzien en staat een gedegradeerde flik met je Victoria Secret ondergoed te zwaaien in een overvolle vliegtuighal. Als je geluk hebt, heb je vlak voordien de was gedaan, zodat niet iedereen getuige hoeft te zijn van je incontinentieprobleem.

Wanneer men eindelijk beslist heeft dat je 3 pakken hagelslag geen vermomde cocaïne is, mag je je begeven naar de tax free, wat eigenlijk een synoniem is voor “peperdure tijdsvulling”. Voor zes euro slurp je van wat slappe zwarte drek, hopend dat het niet op je darmen zal slaan want wie weet moet je nog betalen voor je wc-bezoek op dat Ryanairwrak.

Als je eindelijk mag boarden merk je dat een groot percentage van de Ryanairreizigers het concept van “de rij” nooit helemaal begrepen heeft en wanhopig probeert voorbij te steken, liefst in kuddes van 5 a 8 personen. Dezelfde bevolkingsgroep rept zich op het vliegtuig om daar hopeloos lang te twijfelen op het middenpad, aangezien de keuze van de zitplaats voor zulke mensen de meest zware mentale beslissing ooit is. Zij wringen zo´n 10 minuten lang hun veel te grote handbagage in de opslagruimte (uiteraard nog steeds staande in het gangpad) en moeten dit proces zo´n 3 a 4x herhalen aangezien er blijkbaar erg veel is dat je plots nodig hebt op die 2u lange vlucht.

Wanneer je eindelijk een zitplaatsje bemachtigd hebt, staat je een uur of 2 continue reclame en afsnauwende stewardessen te wachten. Van krasloten tot dubieuze telefoonkaarten of elektronische sigaretten, Ryanair is de nieuwe televerkoop: even veel onzin en net zo irritant. Uiteindelijk land je perfect op tijd op je eindbestemming – speel het liedje maar in je hoofd af – waar altijd 1 of andere reismongool het amusant vindt om een applausje te plegen voor het vliegtuigpersoneel dat gewoon zijn job uitoefent.

Natuurlijk zit je reis er dan nog niet op, neen, eigenlijk ben je tijdsgewijs nog maar halverwege. Geen enkele Ryanairluchthaven bevindt zich binnen een straal van 150 km – ofte 2 busritten, een stoptrein, een halve dodentocht en een stukje met de kano – van een nuttige plaats. Volledig geradbraakt en vloekend op die 10kg handbagage die nooit in een comfortabele tas kon, zet je je tocht verder om uiteindelijk 3 uur later (en 12 uur na het uur van vertrek) toe te komen. Zucht. Had je die fles jenever nu maar niet achter moeten laten aan de security.

Dat allemaal om 60 euro uit te sparen. Neen. Nooit meer Ryanair.

Het lief werd bijna-30 in die week 48, iets dat uiteraard gevierd moest worden met pannenkoeken en een boek met blote wijven. Schone cadeaus dat ik geef, niet? .. more

Dat het een zot jaar was, die 2012 en dat had ik blijkbaar ook voorspeld, zo ongeveer een jaar geleden hier op de interwebs. Een jaar dat ik begon in Brazilië en inzette al dansend in de straten van een bergdorpje in de buurt van Rio, terwijl een goedkoop blikje bier werd geopend en we keken naar enkele vurige artiesten. Enkele maanden later zou ik me bevinden op een plek die zo´n 40 graden kouder was.

In 2012 schreef ik een volledig doctoraat en behaalde ik de titel van doctor, maar vond ik ondertussen ook nog wat tijd om de wijvenweek op te vullen met schoonheidstips, kleine kantjes, meningen, dromen en zelfcensuur. Ik tokkelde zo goed als continu op mijn aaifoon en panikeerde keihard toen dat ietsje moeilijker kon na een bezoekje aan de spoed. Gelukkig bleef mijn linkerringvinger gespaard in de valpartij, want die had ik nodig om mijn ring in ontvangst te nemen na het geven van mijn ja-woord aan de liefste man ter wereld.

Het was natuurlijk niet allemaal happy stuff. In de 2e helft van 2012 werd bij mijn vader kanker vastgesteld en werden gesprekken over chemotherapie en bestralingen vrijwel dagelijkse kost. Er werd vaak geweend en vooral erg verlangd naar de eerste terugkeer richting België, want soms was 2000km echt oneindig ver.

Ik reisde ook wel naar andere plaatsen, naar Parijs om op de zetels van onbekenden te slapen, naar Barcelona om in een luxe-hotel te verblijven, gewoon de mooie plekjes in België verkennen en natuurlijk ook Zweden enkele keren onveilig maken. Maar de grootste reis van al, was die met een volledige inboedel en een kat op de achterbank, de start van een groots avontuur. Een avontuur dat we gepast hebben ingezet met een heftig feestje.

Op sportief vlak legde ik ook behoorlijk wat kilometertjes af, op de beats van mijn vaste loopplaylists en door de meest zotte terreinen die Uppsala te bieden heeft. Dat was ook wel nodig om de fika-kilos van me af te houden, want op dat vlak ben ik toch wel al een goed geïntegreerde allochtoon of met een woord dat we wel nog mogen gebruiken: expat.

Kortom, een zot jaar. Ik werd doctor, trouwde en verhuisde zo´n 2000km Noordelijker. Wat waren jouw hoogtepunten van 2012?

Mijn life list, die was ik in dit hectische jaar een beetje vergeten. Maar nu met alle nieuwjaarsvoornemens en jaaroverzichten lijkt het me wel leuk om die bucket list nog eens te posten en te kijken wat ik zoal heb mogen schrappen dit jaar. In hoeveelheid een pak minder dan vorig jaar, maar laten we eerlijk zijn: het is de kwaliteit die telt.

n°7 De titel van doctor voor mijn naam mogen zetten

Jep jep. Dr. Aardbeiwormpje is een feit.

n°10 In het buitenland wonen en werken

In Zweden, uiteraard!

n°19 Sushi eten

Aangezien de lay-out van 2011 verloren is gegaan, weet ik niet zeker of dit wel een nieuwtje is, maar ik eet hier wel zodanig veel vegetarische sushi dat ik vind dat dit gebeuren gerust bij 2012 mag gerekend worden.

n°28 Geciteerd worden op een congres.

Toch al 1x gebeurd en ik had het bijna gemist, wegens de aandachtspanne van een vlieg.

n°47 Van bij ons thuis naar mijn papa joggen

Van bij ons thuis in Gent, uiteraard en niet in Zweden. Achteraf gezien was die afstand niet zo´n grote uitdaging.

n°54 Rondtrekken in Zuid-Amerika

3 weken Brazilië met het Lief en mijn beste vriendin. Iets wat gerust opnieuw mag gedaan worden, om die andere beste vriendin van me te gaan bezoeken, bijvoorbeeld, want die gaat binnen een maand of 3 verhuizen naar Rio.

n°65 Met kleren en al in het water springen na een tochtje lopen

Op een warme lentedag sprong ik eens de Blaarmeersen in na een looptochtje. Zaaaalig, alleen jammer dat het zo´n gedoe is aangezien je niet met smartphone en al in het water wil springen.

n°68 Een ecologischere auto hebben dan mijn oude VW Polo 

Het eerste weekend met sneeuw, hoe cool is dat niet?! Een winterwandelingetje in Hågadalen met bevroren voeten en keihard bevroren handen van de honderden instagramfoto´s die ik op het internet wou smijten. Moh kijkt es u schune *hartje*

.. more

Dat mijn handen compleet bevriezen omdat een touchscreen nu eenmaal niet werkt met handschoenen aan (ja, ge hebt speciale touchscreen handschoenen. Ja, wij hebben die. Maar bij fucking -18°C zijn die niet warm genoeg) is slechts een kleine opoffering voor het vastleggen van al die mooie sneeuwlandschappen die ik elke dag mag tegenkomen. .. more