De september blues
Maandagochtend. Het regent dat het niet schoon meer is. Experimenten mislukken en als ze niet mislukken dan wordt er zo hard getwijfeld aan het resultaat dat we ze toch opnieuw doen. ’t Is koud, nat en ik heb zin om te neuten. Bleeh…
Dat gevoel is mij wel bekend in deze tijd van het jaar. Telkens als één september dichterbij kwam, begon mijn schooldepressie. Zeker in de jaren dat ik niet naar een freneitschool of leefschool ging, stond 1 september voor mij gelijk aan het begin van 10 maanden aftellen. Aftellen tot de bel ging, aftellen tot 16u20, aftellen tot vrijdag en vooral, aftellen tot de vakanties.
Ik had een hekel aan school, aan de nutteloze regeltjes zoals 2-per-2 naar het klaslokaal wandelen en stilzitten in de les. Aan het gebrek aan vrijheid en stimulans om zelf te ontdekken. Vandaar dat ik graag naar de “methodescholen” ging, want freneit draait helemaal om zelfstandigheid en zelfexpressie. Zelf op ontdekking gaan en op die ondekkingstocht leer je bij. De school tekent het kader via een leerplan, maar de invulling gebeurt samen met de leerlingen, soms spelenderwijs soms doodserieus. Zo zou het altijd moeten zijn, maar helaas.
Nu is één september gewoon een dag zoals een ander. Maar toch… Ik word er een beetje emo van. Ik heb zin om af te tellen tot mijn verlof, maar 4 maanden is zo lang om af te tellen, dus vrolijken we onszelf op met een filmptjen en een koffie. Bleh!
