Biologen aan de kassa
De UGent kwam deze week in het nieuws met de mededeling dat 1280 studenten geweigerd werden wegens slechte punten, ongeveer 4,5% van de totale studentenpopulatie. Niet slecht, vind ik, want het gaat immers om studenten die in drie jaar tijd nog geen 60 studiepunten kon verzamelen, dat wil zeggen dat je in 6 zittijden er niet in slaagt om het curriculum van één academiejaar succesvol af te leggen. Als ze in die tijd nog niet inzien dat ze een foute studiekeuze hebben gemaakt, dan wordt het tijd dat de universiteit hun een duwtje in de juiste richting geeft.
Die studenten kosten namelijk tonnen geld, zowel aan de universiteit, de overheid, als aan hun ouders. Ook al daagt een groot aantal nooit op in de les, toch wordt voor elke student een auditoriumzitje voorzien, practicummateriaal gereserveerd en cursussen gekopieerd. Bovendien zorgt het eindeloos auditoriumzitten voor een grotere kloof tussen rijke en arme gezinnen. Want, een beursgerechtigde heeft recht op één bisjaar, maar in het geval van trissen wordt je beurs afgenomen, wat in veel gevallen het einde van een studiecarrière betekent. Rijke ouders kunnen natuurlijk 10 jaar lang de cantussen en feestjes financieren van hun kroost. Eerlijk? Ik denk het niet.
Vervolgens nog een argument dat ik persoonlijk belangrijk vind. Als iedereen zomaar zijn studietraject mag spreiden over een willekeurig aantal jaar, wat is dan nog de waarde van een universitair diploma?
Een professor zei ooit in de les:
“Als ik iedereen die de helft van de leerstof kent een 10 geef, dan krijg je binnenkort biologen aan de kassa van de Delhaize”
Een universitair diploma, dat wil zeggen dat je op relatief korte tijd een gigantische hoeveelheid informatie kan verwerken en reproduceren (zowel in de vorm van theorie als praktijk, maar dat laatste misschien nog iets te weinig). Vroeger haalde je minstens 12/20 (of 14) om te slagen, bovendien kon je die vrijstelling niet onbeperkt behouden en moest je bij 1 buis alle B’s meenemen naar de volgende zittijd.
Was het vroeger beter? Ik weet het niet.
Maar, wat wil je diploma nog zeggen als je die leerstof spreidt over 15 jaar? Of als je altijd maar de helft van de cursus leert en hoop op goede vragen? Als je elke examenperiode 3 weken lang studeert voor één vak en zelfs dat nog amper haalt? Of als je zelf een curriculum mag samenstellen, shoppend uit de gemakkelijkste vakken uit je studiegids? Ben je als student niet beter af in een studierichting die je ligt, dan hopeloos te blijven proberen en achteraf te merken dat het moeite voor niets was?
Je hebt een punt met je bedenkingen hoor, ik heb er ook al over zitten nadenken. Maar ik denk nog altijd dat dit soort dingen zichzelf uiteindelijk oplost. Een student die laat ons zeggen 8 jaar over een studie van 5 jaar gedaan heeft, heeft misschien moeite met grote pakken verwerken (of heeft misschien persoonlijke problemen gehad in die 8 jaar), maar eens dat achter de rug is kan die heel goed zijn in zijn vakgebied. Of een andere student, die ook 8 jaar gedaan heeft over een studie van 5 jaar maar dan omdat hij er zijn voeten aan veegde en omdat hij nu eenmaal een diploma moest halen, zal minder makkelijk aan een job geraken omdat het op sollicitatiegesprekken ook wel duidelijk wordt wat voor vlees ze in de kuip hebben, en als ze aan een job geraken die te hoog gegrepen is en ze dus hun werk niet goed doen zullen ze daar ook niet lang blijven. It all evens out in the end, denk ik.
Drie jaar doen over 60 studiepunten, dan wil dat zeggen dat je 15 jaar doet over een BaMa van 5 jaar! Ofwel veeg je dan grandioos je voeten aan je opleiding ofwel heb je de verkeerde studiekeuze gemaakt. Is het dan eerlijk dat de universiteit blijft betalen voor die mensen hun onderwijs? Dat geld kan beter geïnvesteerd worden in een betere accomodatie, meer studiebeurzen, researchvoorzieningen, betere broodjes in de resto…
Er moet meer gestimuleerd worden dat studenten een goede studiekeuze maken. Een vriendin van me had verschillende buizen in het eerste jaar biologie, niets onoverkomelijk maar ze besloot toch om te stoppen. Ze volgde een opleiding aan de hogeschool als laborante en studeerde af als beste van haar jaar. Waarom gaan voor gemiddelde als je ook de top kan bereiken op een ander vlak?
En universiteit, dat moet altijd een beetje de top zijn. Want als iedereen zomaar een diploma krijgt, hoe kan je dan nog fier zijn op wat je hier bereikt?
Trouwens, grote hoeveelheden leerstof kunnen verwerken op korte tijd, vind ik net de grootste meerwaarde van een universitair diploma. In mijn huidige job ben ik helemaal niets met wat ik 4 jaar lang geleerd heb, de enige garantie dat mijn baas had toen ik kwam solliciteren was dat ik – gezien mijn studieprestaties – me vrij gemakkelijk kan inwerken in complexe, nieuwe materie. Dat ik perfect de ontwikkeling van de middenoorbeentjes of de levenscycli van nematoden kan opsommen, heeft hij toen niet gevraagd.
Een universitair diploma, dat wil zeggen dat je op relatief korte tijd een gigantische hoeveelheid informatie kan verwerken en reproduceren?
Ik geef daar toch een andere invulling aan, hoor. Misschien is het afhankelijk van studierichting, maar ik vind het belangrijker dat mensen op een kritische manier leren omgaan met bepaalde thema’s en leren hoe ze eigen inzichten kunnen omzetten in analogie met de leerstof. Grote hoeveelheden studeren op korte tijd is gewoon papegaaienwerk. Van buiten leren en zonder meer reproduceren levert misschien wel punten op,
maar of dat nu de waarde is van een universitair diploma, daar heb ik toch mijn twijfels bij.
Op zich heb ik niets tegen het feit dat studenten die een foute studiekeuze gemaakt hebben hierop gewezen worden, maar dit systeem houdt geen rekening met werkstudenten, studenten die ernstig ziek worden of kampen met een of andere achterstand. Aan KUleuven worden ze niet geweigerd, maar wordt het inschrijvingsgeld verhoogd, wat de kloof tussen arm en rijk dus nog perverser maakt. In die optiek is weigeren natuurlijk sociaal de betere keuze.
Met verwerken en reproduceren bedoel ik uiteraard ook kritisch denken en inzichten verwerven (je weet wel, “durf denken” enzo
).
Werkstudenten, studenten met een ziekte, topsporters, of studenten die met een andere (geldige) reden het traject niet in de voorziene tijd kunnen afleggen, moeten inderdaad niet benadeeld worden. Maar bij mijn weten, wordt daar ook rekening mee gehouden en vallen zij niet binnen die 4,5% die nu geweigerd wordt.
Ik heb op zich ook niets teken die regel, maar ik heb wel een probleem met het feit dat ze met terugwerkende kracht is ingegaan. De mensen die nu geweigerd zijn, wisten niet dat dit hun kon overkomen toen ze aan de studie begonnen en dat vind ik niet eerlijk. Zo zijn er bijvoorbeeld een hoop studenten die hun eerste jaar verkeerd gekozen hebben en het jaar erop iets anders zijn gaan doen dat hun meer interesseerde. Als die studenten zich niet correct uitgeschreven hebben, zijn ze dus zomaar 60 studiepunten kwijt. Toen was het niet echt van belang om uit te schrijven, maar als ze toen wisten dat het hen nu in problemen zou brengen, hadden ze het waarschijnlijk anders aangepakt.
Ik vind het goed dat de “toeristen” geweest worden uit de universiteit, net als de profiteurs die zich alleen inschrijven om te kunnen genieten van de voordelen van het studentenstatuut. Maar waarom ze deze regel met terugwerkende kracht hebben laten ingaan, vind ik echt niet eerlijk.
Dat ze die studenten weigeren aan de UGent vind ik niet meer dan terecht. Maar er scheelt toch echt wel iets aan dat leerkredietsysteem, en dan vooral aan het feit dat ze je krediet aftrekken als je slaagt voor een master. Zo komt het dat ik afgelopen jaar slaagde voor een master (met grootste onderscheiding overigens), en ik dit jaar boete moet betalen omdat mijn krediet is opgesoupeerd. Het was voor mij dus financieel voordeliger geweest als ik gebuisd was voor een vak in plaats van erin uit te blinken. Dat is toch echt belachelijk…
Toen ik naar de administratie van mijn universiteit belde leek het alsof dat leerkrediet een magisch getal is dat te voorschijn getoverd wordt op het ministerie van onderwijs, en waarvan de oorsprong onmogelijk te achterhalen valt. Ik heb mij dan maar bij die boete neergelegd…
Vreemd dat leerkredietsysteem. Dat bestond nog niet toen ik studeerde (toen waren er ook nog geen bachelors, masters, credits en GITs), dus ik zocht het even op.
Op de site van de UGent staat er dat je de punten voor een geslaagd vak terug krijgt. Wanneer je een masterdiploma behaald hebt, je sowieso toegang tot om het even welke opleiding, ongeacht je leerkrediet.
Blijkbaar ook geen sprake bij de UGent van een boete of verhoogd studiegeld, enkel moet je schriftelijk toestemming vragen om je opnieuw te mogen inschrijven.
Op de website http://www.studentenportaal.be kan je je studentenkrediet checken. Misschien toch eens uitpluizen of er niets misgelopen is?
Merci voor de link, die kende ik niet! (En ook wel: dankjewel lieve mensen van de administratie om mij die _niet_ door te geven…)
Ik ga het binnenkort eens uitpluizen!
Ze zouden beter eerst hun eigen systeem eens optimaliseren want er zitten er daar ook een aantal die ik ook naar de delhaize kan doorverwijzen en sukkels van personeel die niet aan een vrouw geraken … .
Geloof er maar in dat het hem er in elke branche om gaat om 300 blzn op 2 dagen erdoor te krijgen, in een richting als de mijne is (was) kunnen redeneren op degelijk niveau net wel iets belangrijker evenals vaardigheden, leer je dat ook op korte tijd ?
Misschien vandaar dat genoeg apothekers hun bereidingen niet goed maken en dat de medische wereld nog al te vaak blundert, sorry maar ik vind dat gezeik dat elke geweigerde student ook terecht is geweigerd pure bullshit, mij hebben ze ook geweigerd niettegenstaande dat mijn profs zeggen dat het er bij mij echt in zit, ik zit qua zelfstudie dan ook in de masters terwijl ik op papier nog in bachelors zit.
Ik heb zeer veel problemen gekend in mijn thuissituatie en nu wordt ik na jaren van studie nog afgestraft op de koop toe, dat is verantwoord ? Moet je dan altijd op het spreekwoordelijke ‘veilig’ spelen en al je interesses enz maar opzij schuiven als een sukkel die niet durft te gaan voor zijn doel uit angst voor de puntjes en de zeik ? Moet je dan jezelf inpeperen dat je de stof niet begrijpt en niet kent terwijl dat wel zo is ?? Het probleem zat hem bij mij en eerder nog een minderheid van de studenten bij het soort examinering, die vragen waren duidelijk van Übergefrustreerde mannetjes die in hun tijd ook een zuur examen gekregen hebben en als ze dan eindelijk prof zijn werken ze dat elk academiejaar af op hun studenten, dat is een cyclisch systeem en dat blijft dan duren … , dat is mijn visie.
En verder … toen de regeltjes van de overheid er zaten aan te komen waren ze op onze faculteit wel heel erg snel om monitoraatjes in te richten, dat was aanvankelijk toen ik begon te studeren niet het geval en de andere begeleiding die ik kreeg was in sommige gevallen ook echt wel ondermaats.
Ik begrijp en sta erachter dat ze mensen die zich inschrijven om in te schrijven weigeren, maar dat zijn dan ook niet echt studenten, elk geval moet apart onderzocht worden en ze moeten niet alleen oordelen op basis van de puntjes … .