Twitter is als een online café, die vergelijking is al vaker gemaakt. Wij babbelen daar wat op, over de dagelijkse onzin van het leven (net als deze blog), lichte frustraties of om wat meningen uit te delen. Het mag banaal zijn, liefst zelfs, ik houd niet van mensen die zichzelf te serieus nemen. Vandaar ook dat ik het meestal goed kan vinden met de mensen die mijn Twitter-timeline opvullen.

Op de luchthaven @guidooohh, @houbi en @ysabje verwelkomen, voelt daarom ook een beetje aan zoals een oude cafémaat terug te zien. Iemand van uit m’n studententijd, jaren niet meer gezien, maar toch vertrouwd (even het leeftijdsverschil buiten beschouwing gelaten in deze vergelijking). Ik vind dat maf. Uiteindelijk kent ge mekaar van haar noch pluimen en toch lukt dat op één of andere manier om de uren in de transitzone te overleven, zonder mekaar de haren uit het hoofd te trekken.

Dat is niet evident. Neem het van mij aan, ik ben niet zo tolerant als het op persoonlijkheden aankomt. Tijdens de 4 dagen in Oostenrijk had ik af en toe de neiging om het veiligheidsmateriaal van één van de journalisten te saboteren. Zomaar. Iemand die in elke 3 zinnen vermeldt hoe fantastisch hijzelf is, wens ik stiekem een onbeveiligde val van een skilift toe. Zucht.

Maar het was dus fijn om de laatste uren te kunnen spenderen in het gezelschap van een echte toog, met wat mensen waar al eens online mee gezeverd wordt. Babbelen over de verschillen tussen mannen en vrouwen. Kleine frustraties. Lichtje roddeltjes.  Slurpend van een pint. Twitter in real life.

Share this post on Twitter or Facebook.

This entry was posted on Thursday, December 22nd, 2011 at 10:22 and is filed under Gedachtenwormpje with the tag(s): #aus11. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.