Een reactie die ik de voorbije anderhalve week regelmatig heb mogen horen is “aaah, dat koude weer, ge zult er toch moeten aan wennen voor in Zweden, he”. De eerste keer lach je er eens mee, de tweede keer al iets minder gemeend en na zo’n keer of acht rol je keihard met je ogen. Zucht.

Maar goed, Zweden is inderdaad niet bepaald gekend voor z’n subtropische klimaat en ik ben niet bepaald gekend voor mijn liefde voor koude, dus nam ik van deze week de gelegenheid om er toch wat aan te wennen. Op zaterdag bijvoorbeeld, tijdens een kroegentochtje bij -16°C, waarop ik leerde dat caïpirinhas even lekker smaken als bij 32°C, maar dat een Irish Coffee toch net iets beter past bij het weer. Gelukkig droeg ik een muts.

Op zondag ging ik genieten van een mooi winterlandschap in de bourgoyen, waar ik me al helemaal in Zweden waande met al die schaatsers en sleeërs op dat ijs. Maar prachtig dat het was. Vooral toen de zon begon onder te gaan en de temperatuur meteen ook met een graad of tien daalde.

Ik kon er zelfs geen genoeg van krijgen en ging ook op maandag voor een winterse wandeling in Drongen.

En op de weg van het werk bleef ik even stil staan bij al die winterse pracht in één van onze mooie stadsparkjes.

-7°C kon mij niet tegenhouden om voor het eerst in 3 maand tijd mijn loopschoenen aan te binden en een fris tochtje in de Blaarmeersen te ondernemen. 5 km, 32 minuten, ik voel het nog steeds, maar het is echt ontspannend om de sneeuw te horen kraken onder je voetstappen terwijl je als enige zot de looppiste trotseert.

Naast wandelen en lopen, ging ik ook luisteren op congres in Oostende, waarbij ik op een ijzingwekkend vroeg uur in het station kon kijken naar een mooie ochtendlucht. De organisatie had geen betere locatie kunnen kiezen, want de zalen in de Thermae Palace zorgen voor een mooi winters uitzicht over de zee en bij het buitengaan pikte ik nog enkele seconden een wandeling op de dijk mee.

Ook kreeg ik te horen dat mijn doctoraat goedgekeurd werd door de doctoraatscommissie van mijn faculteit. Dit wil zeggen dat ik nu 3 weken de tijd heb om de laatste schrijf- en schoonheidsfoutjes te verbeteren en de 282 pagina’s leesplezier in zevenvoud aan de faculteitsraad te bezorgen. Ik voorzag mijn doctoraatsthesis van een tekening van een muis, wat perfect binnen het onderwerp past.

Share this post on Twitter or Facebook.

This entry was posted on Friday, February 10th, 2012 at 14:02 and is filed under Aardbeiwormpje, Fotowormpje with the tag(s): #aardbei366. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.