Week 26: over Villa Rood en pre-Polé Polé
Met een gekke zonnebril en gigantische wallen reden we terug naar huis. Een weekje Zweden dat bijna uitsluitend gebruikt werd voor het in mekaar vijzen van IKEA-meubelen is niet helemaal ontspannend, zeker niet bij een gebrek aan gordijnen en opkomend zonlicht om 2u ‘s nachts. Maar goed, we klagen niet en we reden stevig door.
Eens thuisgekomen begonnen we direct aan het volgende hoofdstuk binnen ons “verhuis-naar-Zweden” verhaal, namelijk de verkoop van de niet verhuisde meubeltjes. Geeky als we zijn, besloten we om daar een blog aan te wijden, die ondertussen al redelijk populair is, waardoor het overgrote deel van de meubels alreeds de deur is uitgevlogen. Maar je kan er nog altijd terecht voor polsbeschermers, een fruitnetje, een grote lichtbak en een dvd-speler. We blijven trouwens aanvullen!
Orion werd voor de allerlaatste keer meegesleurd naar de dierenarts voor zijn Zweden-spuitjes. Het beest heeft nu zijn eigen Europese identiteitskaart, vaccinaties voor ziektes waarvan ik veronderstelde dat ze enkel bij tropische honden voorkwamen en een hoop veel-te-dure angstremmers die zouden werken op “natuurlijke wijze” wat volgens mij een synoniem is voor “kwakzalverij”.
Nu ziet Orion er trouwens nog lief en opgewekt uit, maar ik ben benieuwd hoe dat beest 1800 km in de auto zal overleven. Gelukkig bestaan er oodroppen en kan je die gratis meepikken op de Gentse Feesten.
Om mijn integratieproces in dat Noordelijke land al wat in gang te zetten, kocht in een voorraad blauw-gele lintjes voor in m’n haar. Niemand zal mij op die manier aanzien als een toerist, al moet ik dan misschien wel leren om m’n bankkaart op de “juiste” manier in een geldautomaat te stoppen.
Ik haalde optimistisch m’n loopschoenen van onder het stof. Optimistisch, omdat ik misschien wel op dat moment had kunnen vermoeden dat de week voor de Gentse Feesten niet het topmoment is om aan een intensief loopschema te beginnen.
En toen was het zover… De vooravond van de Gentse Feesten. Het moment dat alle Provencialen niet weten dat het hier in Gent al goed Feest is en dat je nog rustig kunt rondslenteren zonder vervuilende niet-Gentse tongvallen te horen. Een mooi moment. Wij deden van prospectie en zagen dat het goed ging zijn, onze laatste Feesten als échte Gentenaars.
Gaat de poes mee nr Zweden? Ik dacht dat hij geadopteerd was, of heb ik gemist (ik ben net thuis van een maand rondtrekken in Afrika)?
Onze andere kat, die we langs de kant van de baan gevonden hadden, die is geadopteerd door iemand op Twitter. De twee hadden een hekel aan mekaar, dus dat was één van de redenen dat het vondelingetje weg moest.
Orion gaat mee. Die heb ik al meer dan 10 jaar en zou ik niet kunnen missen. Hij mij ook niet, denk ik. Aangezien Orion niet het meest gemakkelijke beestje is.