Het Wormpje
Het Wormpje zag het levenslicht om 11u53 op 31 december 1985, een verrassende dag voor mama en papa Worm, vermits ze eigenlijk nog een maandlang mocht parasiteren in mama’s baarmoeder. De Worm moest een naam hebben, dus mama en papa dachten aan Femke, wat zoveel betekent als “kleine vrouw”, niet slecht gekozen, aangezien het wezentje in haar adulte levensvorm slechts een hoogte van 1m57 zal bereiken. Een andere betekenis van de naam Femke is Vrede en Beroemd, de mate waarin dit bij het wormpje past, laat ik aan uw verbeelding over.
Het werd al snel duidelijk dat het Wormpje een eigen karakter had. Zelfs in die eerste levensjaren wist ze al goed wat ze wou en vooral wat ze niet wou, papjes met bloemkool werden steevast in het gezicht van de mama of papa gekatapulteerd en appelmoes werd dan weer met smaak verorberd. Leugens en smoesjes, zoals het verkeerdelijk benoemen van een eendensoort of de foute uitspraak van het woord auto, resulteerden toen al in pittige discussies waarbij mama en papa uiteindelijk moesten toegeven dat Femke altijd gelijk had. Haar nieuwsgierigheid primeerde dikwijls over het logische denkvermogen van een juveniele Worm, waardoor ze op jonge leeftijd onder andere de trappen van de kelder wou ontdekken met een loopkarretje en daardoor 18 treden naar beneden tuimelde. Deze karaktereigenschappen behoren nog altijd tot de gevarieerde persoonlijkheid van de adulte Worm.
Heden ten dage wordt het leven van de Worm ingepalmd door de kleine tijger Orion, labo-werken, bureau-zitten, dagdromen, fotografie, mijn Liefje plagen, snowboarden, prutsen met wol, gek wezen, schrijven en profiteren van haar jonge leventje. Wil je haar eens goed verwennen kies dan voor een doosje Belgische Aardbeien, een avontuurlijk uitstapje of een Mini Cooper. Heb je echter meer zin om eens de ogen uitgekrabd te worden, ga dan voor “domme-blondjes-opmerkingen”, sexistische uitlatingen of onrechtvaardige maatregelen.
Disclaimer
Voor de rest is alles wat hier neergeschreven wordt volledig fictie, zelfs indien dat niet zo lijkt te zijn. Het is steeds aan te raden een lepeltje zout tot zich te nemen tijdens het lezen van de blog (al dan niet gevolgd door een glas tequila). Zowel de persoon achter deze blog, haar werkgever(s), vrienden, familie evenals haar huisdieren zijn niet aansprakelijk voor het gezever dat hier gepubliceerd wordt. Het Aardbeiwormpje kan beslissen om reacties en berichten aan te passen of te verwijderen, zonder zich daarvoor te verantwoorden of daar enige logica achter te zetten. Door de weblog te lezen, verklaart u zich onvoorwaardelijk akkoord met bovenstaande voorwaarden.


Hmmm, klinkt leuk om te volgen … waar zit die RSS knoppe … hoppa!
I love your site!
Ik lees je blog vanaf nu
leuk geschreven.
Een naamgenootje dat me weet te boeien!
ik heb je bij mijn favo’s gezet!
Ik kom hier zeker nog lezen
)
(noot: ik was als kind gefascineerd door wormen en het feit dat je ze in 2 kan trekken en blijven verder leven, elk stukje op zich
Hihi grappig die eerste reactie van Tim ^^ And so it begins … !
Bookmarked!
bij deze volg ik u ook! waar de boekenruil al niet goed voor is
[...] Het Wormpje [...]
[...] Het Wormpje [...]
Dat is de vreemdste intro die ik ooit al heb mogen lezen.
Ik heb je gisteren per toeval (lang leve dashboard van wordpress) ontdekt en ik ben nu al fan
Wat een fijne blog!!
hey naamgenoot, waarom ik nu pas de intro lees weet ik niet, maar het toeval wil dat ik als kleine kleuter ook met loopfietsje en al de kelder in gedonderd ben!! Of ligt het aan de naam?
Hé, stond bij jou je moeder ook onderaan de trap om de fiets uit de weg te maaien en je op te vangen? Bij mij gelukkig wel
Groetjes van de iets grotere, niet zo blonde, truffelmakende semi-biologische Femke
Hej Naamgenote van me
Helaas, ik ben niet opgevangen geweest en heb daardoor een litteken boven mijn neus. Ik heb er geen trauma’s aan overgehouden, maar misschien verklaart die val wel een deel van mijn onnozelheid.
Ben erg benieuwd naar je stukjes!
Wat een leuke blog! Keep on writing