Dat het een zot jaar was, die 2012 en dat had ik blijkbaar ook voorspeld, zo ongeveer een jaar geleden hier op de interwebs. Een jaar dat ik begon in Brazilië en inzette al dansend in de straten van een bergdorpje in de buurt van Rio, terwijl een goedkoop blikje bier werd geopend en we keken naar enkele vurige artiesten. Enkele maanden later zou ik me bevinden op een plek die zo´n 40 graden kouder was.

In 2012 schreef ik een volledig doctoraat en behaalde ik de titel van doctor, maar vond ik ondertussen ook nog wat tijd om de wijvenweek op te vullen met schoonheidstips, kleine kantjes, meningen, dromen en zelfcensuur. Ik tokkelde zo goed als continu op mijn aaifoon en panikeerde keihard toen dat ietsje moeilijker kon na een bezoekje aan de spoed. Gelukkig bleef mijn linkerringvinger gespaard in de valpartij, want die had ik nodig om mijn ring in ontvangst te nemen na het geven van mijn ja-woord aan de liefste man ter wereld.

Het was natuurlijk niet allemaal happy stuff. In de 2e helft van 2012 werd bij mijn vader kanker vastgesteld en werden gesprekken over chemotherapie en bestralingen vrijwel dagelijkse kost. Er werd vaak geweend en vooral erg verlangd naar de eerste terugkeer richting België, want soms was 2000km echt oneindig ver.

Ik reisde ook wel naar andere plaatsen, naar Parijs om op de zetels van onbekenden te slapen, naar Barcelona om in een luxe-hotel te verblijven, gewoon de mooie plekjes in België verkennen en natuurlijk ook Zweden enkele keren onveilig maken. Maar de grootste reis van al, was die met een volledige inboedel en een kat op de achterbank, de start van een groots avontuur. Een avontuur dat we gepast hebben ingezet met een heftig feestje.

Op sportief vlak legde ik ook behoorlijk wat kilometertjes af, op de beats van mijn vaste loopplaylists en door de meest zotte terreinen die Uppsala te bieden heeft. Dat was ook wel nodig om de fika-kilos van me af te houden, want op dat vlak ben ik toch wel al een goed geïntegreerde allochtoon of met een woord dat we wel nog mogen gebruiken: expat.

Kortom, een zot jaar. Ik werd doctor, trouwde en verhuisde zo´n 2000km Noordelijker. Wat waren jouw hoogtepunten van 2012?

Mijn life list, die was ik in dit hectische jaar een beetje vergeten. Maar nu met alle nieuwjaarsvoornemens en jaaroverzichten lijkt het me wel leuk om die bucket list nog eens te posten en te kijken wat ik zoal heb mogen schrappen dit jaar. In hoeveelheid een pak minder dan vorig jaar, maar laten we eerlijk zijn: het is de kwaliteit die telt.

n°7 De titel van doctor voor mijn naam mogen zetten

Jep jep. Dr. Aardbeiwormpje is een feit.

n°10 In het buitenland wonen en werken

In Zweden, uiteraard!

n°19 Sushi eten

Aangezien de lay-out van 2011 verloren is gegaan, weet ik niet zeker of dit wel een nieuwtje is, maar ik eet hier wel zodanig veel vegetarische sushi dat ik vind dat dit gebeuren gerust bij 2012 mag gerekend worden.

n°28 Geciteerd worden op een congres.

Toch al 1x gebeurd en ik had het bijna gemist, wegens de aandachtspanne van een vlieg.

n°47 Van bij ons thuis naar mijn papa joggen

Van bij ons thuis in Gent, uiteraard en niet in Zweden. Achteraf gezien was die afstand niet zo´n grote uitdaging.

n°54 Rondtrekken in Zuid-Amerika

3 weken Brazilië met het Lief en mijn beste vriendin. Iets wat gerust opnieuw mag gedaan worden, om die andere beste vriendin van me te gaan bezoeken, bijvoorbeeld, want die gaat binnen een maand of 3 verhuizen naar Rio.

n°65 Met kleren en al in het water springen na een tochtje lopen

Op een warme lentedag sprong ik eens de Blaarmeersen in na een looptochtje. Zaaaalig, alleen jammer dat het zo´n gedoe is aangezien je niet met smartphone en al in het water wil springen.

n°68 Een ecologischere auto hebben dan mijn oude VW Polo 

Wanneer het op sport aankomt lijkt de gemiddelde Zweed op een olympisch atleet. Het is één van de landen met de hoogste actieve participatie in sportclubs en daarmee ook het land dat de meeste medailles meepikt in verhouding tot het aantal inwoners. Zotten.

Zweden gaan niet gaan joggen, neen, ze gaan hardlopen. Bescheiden zeggen ze dat ze al meer dan een jaar niet meer gelopen hebben, maar eens ze die loopschoenen aangespannen hebben lijken ze gepoept door den haas en dartelen ze door die Uppsalaanse heuvels aan snelheden die ik amper met de fiets kan halen. Ze lopen aan 15 km/u en ze doen alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Terwijl ze dat doen kan er nog een vrolijke “hej hej” vanaf, want wie wordt er nu moe van 10 km te lopen aan 15 km/u?!

Daarom werd het ook voor mij tijd om mijn looptraining tot een hoger niveau te brengen. Na mijn doel om 100km op een maand te lopen (wat lukte, maar eerlijk gezegd net iets te veel is), legde ik mezelf een nieuw doel op: 1000km per jaar. Van 2 oktober 2012 tot 2 oktober 2013 moet ik zo’n 19km per week lopen. Daarbij probeer ik per week 1x intervaltraining (8 km op een loopband), 1x long slow distance (8-10km) en 1x met de Zweedse collega’s aan een tempo waarbij m’n tong zich een meter achter me op de grond bevindt (5 km). Tijd ook voor een nieuwe playlist, want de term slenterende leproos is hier niet meer gepast:

.

In oktober staan we traditioneel even stil bij kanker en eigenlijk, sta ik daar nu meer dan zomaar even bij stil. Want meer dan ooit ben ik geraakt door deze ziekte, aangezien de persoon van wie ik de helft van m’n genen geërfd heb en zo ongelooflijk veel voor me betekent een paar weken geleden deze vieze diagnose kreeg. Wanneer je dagelijks telefoontjes doet waarin woorden als chemotherapie en bestraling voorkomen, ja, dan ben je geraakt. Dan kan je enkel maar hopen dat het jarenlange onderzoek dat ik en duizenden andere onderzoekers dagelijks verrichten, voldoende is om ooit deze verschrikkelijke ziekte de wereld uit te helpen.

Dus vandaar dat ik deze campagne spontaan steun. Omdat onderzoek naar nieuwe therapieën voor om ’t even welke kanker werkelijk nodig is. En dat onderzoek, dat kan niet gebeuren zonder centjes.

Terwijl we in augustus vrij stilletjes België verlieten, zorgden we deze keer voor een heftige comeback. Eéntje waar La Esterella een torentje kan aan zuigen! Een mengelmoes van collega’s, vrienden en familie waren afgezakt om ons eens feestelijk uit te zwaaien. Met een feestje, gratis drank, veel lieve vrienden en twee geweldige DJ’s die wisten hoe je een bende zotte mensen op een podium krijgt (Een mix van jaren ’90 muziek, Eurosongklassiekers en 1 liedje van ABBA per uur). Aangezien veel van mijn vrienden in de nabije of verdere toekomst nog eens een nieuwe werkgever zullen zoeken, zal ik geen beschamende foto’s online zetten (alhoewel…), maar enkele anonieme quotes neerkrabbelen, afgewisseld met een paar liedjes waar wij schaamteloos wild op deden. Zo feest u ook weer een beetje mee, niet?

We doen een spelleke, het heet “holebi spotting”

-

We zijn een strip aan het maken over stoverijsaus

Kunt ge niets van Kristoff aanvragen?

-

Les flics, c’est chic!

Zou dat ‘nen homo zijn? Wacht, we gaan dat een keer testen.

-

Uw schoonzus, die kan nogal geven.

-

Ooh een podium! Is er ook een paal?

Nee die drinkt nòòit alcohol.
Ah, behalve nu dan.
Euh nee, die danst gewoon altijd zo.

-

Kom, we gaan naar den Abacho, dat is zeker gèèn homobar.

Uw strik, ik zeg niet dat het schoon is, maar hij is wel goed gepositioneerd.

-

Moh, Steven Van Herrewegen is hier ook.

-

De vrucht van uw buik, allé proficiat!

-

Een andersgeaarde vent die een plaatsje kwam aanvragen:
“Aan een vrouw als mij kun je dat toch niet weigeren?”

-

Dezelfde andersgeaarde vent:
“I am the queen of the flowers!”

-

Oppa Gangnam style!

Merci iedereen voor het zot geslaagde feestje en de volgende keer zal ik zakjes dafalgans voorzien in plaats van tandpasta-snoepjes.

Ik had het al gezegd, in het natuurgebied Hågadalen-nåsten kan je aardig verloren lopen en zo gebeurde het vandaag. Ik wou efkes gaan joggen. 10 km dacht ik, door het relatief platte stuk van Hågadalen dat meestal mijn vaste looproute volgt. Een realistisch voornemen. Maar ook een voornemen dat ik helemaal vergeten was van zodra ik een nieuw kronkelpad ontdekte naast een rivier. Want toen nam dat pad me mee en begon ik op het ritme van mijn looppassen (en mijn loopmuziek) verder te gaan. Op de oude spoorweg naar Enköping. Door het bos van Nåsten. Langs een pittoresk klein padje, waarvan ik dacht “goh, ik moet gewoon de volgende links pakken en ik ben op weg naar huis”.

Alleen zijn padjes hier soms onvoorspelbaar. De eerstvolgende naar links was enkele kilometers verder en bestond uit een klein langlaufpad dat verdacht veel weg had van een moeras. Zo belandde ik plots tot aan m’n enkels in het water, in the middle of nowhere met alles behalve waterdichte loopschoenen. Maar ik jogde verder. Op het juiste pad en met behulp van Google Maps. Steil omhoog en omlaag, soms vloekend op die heuvels, andere keren denkend dat ik er nog gerust een kilometer of 5 bij kon doen. Maar toen ik eindelijk aankwam op een plaats die ik herkende besefte ik dat er mij nog 2 heuvels te wachten stonden vooraleer ik mijn natte schoenen kon uitspelen. Twee te veel, vond ik. Dus ik tikte de Runkeeper-klok af en besloot dat 13 km een mooi eindresultaat is.

13 kilometer over heuvels en glibberige paadjes, waarvan 4 kilometer afgelegd met doorweekte schoenen. Dat verdient een extra kanelbulle bij de fika!

Een tijdje geleden bond ik m’n loopschoenen terug aan en ging ik weer zo’n drie keer in de week wat toertjes doen. Omdat het allemaal supervlotjes ging, liep ik onlangs een kilometer of 11 zonder al te grote problemen. Dacht ik.

Want enkele uren later voelde ik weer iets aan m’n enkel. Iets dat ik eigenlijk al enkele weken soms voel en best te omschrijven valt als het gevoel dat het eens stevig moet kraken om voorbij te zijn. Alleen kraakt het niet. Het blijft er zo wat zinderen. Niet echt pijn, maar gewoon een gevoel dat je je voeten niet kan bewegen zoals het zou moeten zijn.

Iemand enig idee hoe dat kan komen? Want koppig als ik ben wil ik niet voor zo’n prul naar de dokter en via Google kom je toch enkel maar te weten dat je een zeldzame enkelziekte hebt waarbij je stilletjes binnen de 2 weken zal sterven aan een pijnlijke dood, behalve als je één of ander homeopathisch wondermiddel koopt en 3x per dag stenen op je voet legt. Maar misschien dat jullie wel minder horrorverhalen kunnen oprakelen in de comments. Dingen in de zin van “oh, dat kan geen kwaad, loop gerust nog uw 100 km challenge op Runkeeper uit en dan zal het wel over zijn”, die wil ik vooral horen.

Ik besliste een tijdje geleden om terug de loopschoenen aan te binden en mijzelf enkele keren per week te laten afzien op de halfzachte ondergrond in de buurt van de Blaarmeersen. Om mij daarin te steunen mocht ik van een paar reclamemensen even gratis Spotify Premium uitproberen, om het lopen net dat ietsje draaglijker te maken.

Nu moet je weten dat Spotify voor mij zo’n ding was dat niet meer geopend werd sinds er limieten op stonden over het aantal uur luisteren en ik soms gestoord werd door een kwelend Bieberwijf in de reclameboodschappen. Het indelen in playlists was dan ook iets dat ik normaal overliet aan het Lief die een betere muzieksmaak heeft dan ik en een Spotify Premium account heeft.

Maar goed, voor te sporten blies ik weer wat leven in mijn Spotify Account, met een sport playlist, ik hoop alvast dat zij er van genoten heeft om op Facebook elk nummer aan te klikken dat ik er in gezet heb, want sporten dat MOET op foute muziek! Liefst uit de 90′s! Aangezien ik op dit moment weer met start-to-run naar 10 km probeer te geraken, begin ik met een “Slenterende Leproos” lijst. Een lijst die traag begint om op te warmen (120-150 BPM - 8 km/u) en naar het einde toe wat tempo maakt (150-160 BPM - 10 km/u) zodat je kan thuiskomen met een tong slepend op de baan en de elegantie van een slenterende leproos. Een handige site om liedjes te vinden die passen bij jouw tempo is Jog.fm en het werkt mooi samen met Spotify.

Met ongelooflijke klassiekers als “Freed From Desire” van Gala (130 BPM), de foute Braziliaanse beats in “Ai Se Eu Te Pego” (132 BPM), het vrolijke Don’t stop me now van Queen (156 BPM – met veel variatie, maar wel met het gepaste tekst optimisme om die laatste kilometer in te zetten) en het iets stevigere “Very Ape” van Nirvana (155 BPM), brengen deze muziekjes in elk geval een beetje vrolijkheid tijdens dat uurtje afzien, doodgaan en jezelf beklagen waarom je vrijwillig zo’n marteling ondergaat. En wie ooit deze volledige playlist kan uitlopen (ongeveer 1 uur), wordt beloond met “Eye of the tiger” (verrassend genoeg slechts 109 BPM) om dat wedstrijdgevoel wat aan te wakkeren. You go Tiger!

.

Ik weet niet of het aan mijn (niet zo gemakkelijke *understatement*) kat ligt, of aan katten in het algemeen, maar ergens heb ik zo’n vermoeden dat de uitvinder van anti-vlooienspul een verschrikkelijke kattenhater is. Dan heb ik het niet over de simpele spot-on Frontline, neen, dat is werkelijk het enige middel dat je op een kat kan aanbrengen zonder scharten en beten. Druppeltje in de nek, een paar argwanende blikken van Mr. Poes en hups, na 2 dagen is het dier dat euvel al vergeten.

Helaas besloten Orion’s vachtdieren om resistent te worden tegen Frontline (uiteraard op het moment dat er een halve jaarvoorraad aangekocht werd), waardoor andere oplossingen dienden gezocht te worden. Oplossingen die zich aanboden in een spuitbus die nagenoeg perfect het geluid imiteert van een blazende kat. Eén poging met de spuitbus en (1) m’n armen zien er uit alsof ik houd van nachtelijke wandelingen door een braambesbos, (2) Orion weigert in een straal van 5m in mijn buurt te komen en (3) zowat niets van wat er uit die bus gespoten werd bereikte de vacht van Orion (katten kunnen enorm springen, heb ik gemerkt en tijdens die sprong zijn ze ook nog eens heel goed in hun klauwen richting je gezicht te plaatsen). Zucht. Ik ga nog wat wonden ontsmetten en als iemand tips heeft over een katvriendelijk anti-vlooienmiddel, gooi ze in de comments!

Haa, week 27, een week gevuld met veel bier en veel lieve vrienden. De Gentse Feesten. Het was weer een ongelooflijk geweldige tijd, waarbij de dagen en nachten zo vloeiend in mekaar liepen dat het moeilijk zal zijn om hier nog iets zinnigs te reconstrueren. Zoals dat hoort op de Feesten waren de avonden wat wazig, maar gevuld met spontane ontmoetingen en dansjes op de vlasmarkt. Frietjes, dat ook. Veel frietjes van bij Sint-Jacobs. .. more