Eindelijk, na vier jaar was het zover: de publieke verdediging van mijn doctoraat. Een ceremonie van ongeveer 2 uur lang, waarbij ik stevig ondervraagd werd door een deskundige jury, terwijl een zaal met vrienden, familie en collega’s me aankeek vanuit het publiek. Maar, achteraf gezien wel een mooie dag. Een zware dag, maar mooi, omdat het het einde is van iets waar ik vier jaar lang aan gewerkt heb. Waar ik tal van avonden voor in het labo heb doorgebracht en behoorlijk wat traantjes heb voor gelaten omdat experimenten niet altijd lopen zoals ze horen.

De verdediging zelf, daar ben ik vrij tevreden over. Het duurde lang, het was lastig, het voelde achteraf alsof er een truck over me heen gereden was, maar het ging eigenlijk allemaal goed. Ik had geen zenuwen, ik discussieerde met de jury en plots werd ik benoemd tot doctor in de medische wetenschappen. Er volgde een ontroerend dankwoord van mijn promotor, een receptie en een etentje. Maar meer belangrijk: er volgde een soort innerlijke rust, hoe Ingeborg-achtig dat ook mag klinken. Alsof ik plots een extra vat energie in mij zitten heb. Want het is gedaan, dat doctoraat. Hoewel ik nog een hele hoop extra werk op mij neem, is dit hoofdstuk toch wel een beetje afgesloten. Op naar het volgende! Naar Zweden!

“Ge hebt toch wel een back up” staat nu aan de top met de meest gehoorde zinnetjes van het moment (samen met “En? Al zenuwachtig?” of “Wanneer vertrekt ge nu naar Zweden“). Ja, natuurlijk! Maandelijks koppel ik de Mac met zijn Time-Machine, zodat ik nu alles weer netjes op z’n plaats kon zetten op een verse harde schijf.

Dat dacht ik, maar dat was buiten Murphy’s wet gerekend. Op het eerste gezicht leek alles flink hersteld. Brave Mac. Maar zo’n eerste gezicht kan redelijk bedriegen. Vooral in het mapje “doctoraatsthesis” genaamd. Daar was op miraculeuze wijze het bestand “doctoraat.docx” verdwenen. Foetsie. Geen nood, dacht ik, “doctoraat2.docx” staat er nog in. Slik. Laatste wijziging 27 januari 2012…

Zevenentwintig januari. WTF?! Time-machine heeft dus bijna een half jaar lang selectief het belangrijkste bestand op mijn computer niet overgezet. Ik mag dus van een serieus geluk spreken dat ik een week voor de Fatale Crash mijn doctoraat op een USB-stick heb gezet, of ik had nu geen enkele Word-versie meer.

Dikke kaka zo’n doctoraat. Echt. Dikke. Kaka.

Mijn doctoraat was klaar, eindelijk. De proefdruk toonde dat er nog enkele lay-out foutjes in zaten, maar die had ik rechtgetrokken op vrijdagavond, op zo’n moment dat een werkdag een rekbaar begrip is. Zaterdag zou ik dit bestandje voor de laatste keer pdf-en om het door te sturen naar de drukker.

Zaterdagnamiddag, ik start mijn computer op. Een half uur lang kijk ik op een grijs appeltje. Poging 2. Nog altijd een grijs appeltje. Poging 3, blijft ook bij dat grijze appeltje. Mijn Mac start niet meer op. Ik zaag een beetje tegen het lief. Hij kijkt er naar, prutst er mee en mompelt iets over een error en mijn Apple Care papieren. Hij rijdt naar de Apple Store. De diagnose is dat mijn MacBook Pro bijna dood is. Hij moet 3 dagen lang bij de Apple-kliniek blijven.

Dus dat wordt tellen. 3 dagen bij de Apple-kliniek is tot en met woensdag. De drukker doet er ook 3 dagen over om mijn doctoraat te printen. Maandag 18 juni moet de definitieve versie ingediend worden voor de jury. Slik. Dat is nipt. Dat is ook in de veronderstelling dat de Apple-kliniek mijn data van vrijdagavond kan recupereren.

We zijn weer een stapje dichter bij het einde van die 4-jaar lange tocht richting de titel van doctor. Vandaag mocht ik mij namelijk verdedigen voor de strenge jury, terwijl mijn promotor als een plichtbewuste vader voor de deur stond te wachten. Het was moeilijk, echt waar. Ik dacht altijd dat je meestal wel kon voorspellen wat voor vragen je zou krijgen omdat je zelf de zwakheden van je onderzoek wel kent en je ook wel weet waar de controversies zich bevinden in de literatuur.

Niet, dus. Echt niet. Geen enkel jurylid stelde vragen waar ik met mijn door literatuur gestaafde antwoorden kon op loslaten. Er bestaat dan ook geen enkele manier om je goed voor te bereiden op zo’n interne verdediging. Honderden artikels zijn hier voorbij mijn ogen gevlogen en geen enkel heb ik kunnen citeren. Of ja, toch ééntje, maar 1/100 kan je amper een succesvolle voorbereiding noemen.

Wat vooral hielp was op één of andere manier rustig rond de pot draaien met een speculatief antwoord waarvan je hoopt dat het jurylid net dit wou horen. Speculatief, want voor het overgrote deel van de vragen was er geen een correct antwoord. En rustig, met wat bètablokkers om de hartslag onder controle te houden en vooral in het achterhoofd houdend dat iedereen slaagt voor het doctoraatsexamen. Achteraf dan wel bedenkend dat het antwoord wel wat korter had gekund en de structuur misschien wat beter, maar zo’n jury begrijpt dat wel. Zenuwen, mevrouw.

Verder heb ik ook geleerd dat mijn verstopte neus er voor zorgt dat ik klink als The Nanny en dat ik er heel relaxed uitzag doordat ik half op de tafels moest gaan klimmen omdat ik anders mijn jury niet kon verstaan. Verstopte neus, verstopte oren, ik heb al gezondere examenperiodes gekend.

Goed, ik ben dus geslaagd voor het doctoraatsexamen en mag binnen een maand officieel mijn doctoraat verdedigen voor het publiek. Maar jullie hoeven niet te komen, hoor. Veel te saai en zo’n publiek helpt niet bepaald tegen de zenuwen.

Uppsala, daar hebben jullie nog een verslagje over te goed (of jullie daar eigenlijk wel wakker van lagen, daar trek ik me weinig van aan, lezen zult ge). Al is het moeilijk om niet te vervallen in een continu gebruik van superlatieven, waardoor ik lijk op een slecht geschreven toeristische brochure over Uppsala. .. more

(Gevonden via Zofie)

Nieuwtjes, nieuwtjes, ik had ze jullie nog te goed. Na het trouwen is het toch wel tijd om onze belangrijkste beslissing ook eens neer te pennen: we verhuizen naar Zweden. Ja, Zweden, bij de elanden en het noorderlicht, waar het ‘s zomers zelden donker wordt en bier veel te kostelijk is. .. more

Weer een vriendin die er vanaf is, van die jarenlange lijdensweg van preliminaire data tot finaal resultaat, met als uiteindelijke bewijs een zelfgeschreven boekje en een papier waarop de titel van doctor geprint staat. Hetgeen waar ik en veel van m’n vrienden dagelijks de wekker voor zetten en onszelf wijsmaken dat we weldegelijk een nuttige investering zijn van uw belastingsgeld.

.. more

Planningen, ik maak ze. Met militaire precisie en een dwangneurotische ordening. Maanden op voorhand, want labowerk is nu eenmaal repetitief en kan ver gepland worden. In theorie kan ik dus zeggen wat ik pakweg 18 juli om 10u30 aan het doen zal zijn (histologie coupes snijden). In theorie, want deze week was de eerste week van mijn tot in de puntjes uitgewerkte agenda en niets klopt volgens hoe ik het gepland had. .. more

Vroeger had ik geen agenda, dat was namelijk niet nodig. Als student wordt alles voor jou gepland, met een lessenrooster en vaste examenperiodes, dus ik rekende gewoon op mijn medestudenten om me op tijd te informeren over de where-abouts van bepaalde practica. Het spreekt voor zich dat ik regelmatig aan het verkeerde gebouw of voor een gesloten auditorium stond, omdat ik net weer vergat dat het een feestdag was. Maar je zal me dan ook nooit horen beweren dat ik een voorbeeldige student was, mijn gebrek aan planning zat daar vast voor iets tussen. .. more