Wanneer het enkele dagen dooit in Uppsala blijkt dat hier een gigantisch grote ijspiste te zijn. Een ijspiste, waar je je nog altijd moet doorbewegen met de fiets, te voet of auto. Of al joggend, om dan keihard tegen de grond te gaan.

Winterweer, daar horen warme sokjes bij. Ook voor mr. Orion

Al kunnen chili peppers ook wel voor instant warmte zorgen…

Ik weet eigenlijk niet wanneer het gebruikelijk is om de kerststerren te vervangen door minder seizoensspecifieke verlichting. Ik hoop eigenlijk stiekem dat je die dingen het hele jaar lang mag laten staan. Want geef toe, het heeft z´n charmes.

Na veel gezaag van mijn juffrouw werd ik onder lichte dwang ingeschreven voor het examen om door te gaan naar de laatste groep Zweeds voor immigranten. Ik slaagde. En volg nu nog steeds 2x/week Zweedse les met andere immigranten.

Om mijzelf te belonen voor het deelnemen aan dat examen, kocht ik trouwens superyummie lipscrub van Lush. Zachte lippen met een muntsmaakje, daar gaan we voor.

Er werd ook voor het eerst gesnowboard op mijn fancy board op de Scandinavische heuvels (weer iets dat ik van mijn life list mag schrappen). On-ge-loof-lijk! Bij -22°C vasthangen aan een sleeplift is een verschrikkelijk onaangenaam gevoel dat je meteen vergeet wanneer je rondom je kijkt en geniet van al dat prachtigs dat zo ver uitstrekt als je ogen maar kunnen rijken.

Maar wat ik dan weer niet zie in Zweden zijn windmolens. Don quichote-gewijs bestormde ik dit exemplaar ergens op een “berg” in het verre Tielt, tijdens mijn laatste 10 km van die week.

Mijn verjaardag, die werd in stijl gevierd. In stijl en gemaskerd. Met veel drank en superlieve vrienden, waarvan eentje speciaal uit Brazilië terugkwam om mijn verjaardag te vieren (of toch ongeveer). Met foute youtube filmpjes en nog foutere feestjes van mensen die we niet kenden. Zoals dat hoort op mijn verjaardag en Oudejaar. Een zot avondje.

En plots was het al onze laatste echte dag in België, zucht.

Want de echte laatste dag, toen mochten we om 4.40u al op de trein staan wachten, geeuw. Vliegen met Ryanair, ik denk niet dat ik het nog vaak ga doen.

Thuis gekomen werd er vooral in de zetel gehangen en wat blogschade ingehaald, want die weekoverzichtjes blijf ik jullie anders toch eeuwig gegund.

En toen werd er terug gewerkt.

De hond van mijn papa werd de vaste wandelpartner tijdens mijn Belgische “natuurwandelingen”. Als je Zweden gewoon bent kan je eigenlijk geen enkel stukje groen in België nog natuur noemen, maar kom. Ik had toch een beetje nood aan dat schijngroen om wat rust te vinden in dat drukke, grijze landje.

Naast wandelen werd er ook veel gelopen, 42 kilometer om precies te zijn. Een marathon, maar dan gespreid over een hele week en 4 loopsessies. Dikwijls in goed gezelschap.

Gent, wat blijft het toch een schone stad. Daar kan naar mijn mening Uppsala of Stockholm nog altijd niet aan tippen. De sfeer, de gebouwen en het gevoel van thuis te komen wanneer je de sint-michielsbrug overwandelt en begroet wordt door 3 prachtige torens.

Terwijl er in sommige families aan uitgebreide kerstdiners gedaan wordt, ging het er bij de schoonfamilie iets anders aan toe. De ene helft kreeg een loopnummer opgespeld en de andere helft trotseerde de regen om uitbundig te supporteren. Jullie kunnen vast wel raden bij welke helft ik hoorde… 10 km in 53 minuten.

Doorweekte kleren zorgden voor mijn hippe gangsta look. Tielt saaaaide, mothafuckas.

Ik profiteerde ook zo goed mogelijk van de lage kostprijs van ALLES in België. Dus hoppa, de haartjes werden geknipt van de studente en ik, al is dat bij mij niet zo zichtbaar wegens mijn uitdrukkelijke vraag om zo weinig mogelijk te veranderen aan mijn kapsel.

Zo ongeveer 3x per jaar krijg ik het in mijn hoofd om de oven te gebruiken om iets te van het type dessert te bakken. Want ja, cake of taart bakken, dat doet mij altijd een beetje denken aan een laboprotocol, alleen met dat verschil dat ik bij dat laatste er toch nog ietsje beter in slaag van het nauwkeurig te volgen. Bij deze cake had ik mij bijvoorbeeld een graad of 100 vergist in de oventemperatuur, maar zoals je ziet is het nog goed gekomen met die bananencake van me.

Nog een zalig cadeautje werd mijn richting uitgegooid, niets minder dan Ryan Gosling. Hmmmm…

Duitsers, ze zijn blijkbaar ergens goed voor, namelijk voor het meebrengen van zelfgemaakte pralines tijdens het klimmen (just kidding guys, I love both you and your palines! – Naar´t schijnt kunnen die redelijk goed geschreven Nederlands verstaan, de snoodaards)

Aangezien iemand ons wijsgemaakt had dat de meeste glögg uit de system bolaget verdwijnt na de feestdagen, sloegen wij nog snel onze voorraad in om de koude maanden mee door te komen.

En toen zat ik plots op de trein naar Arlanda, om onverwacht wat vroeger richting België te trekken. Stiekem, eigenlijk, zo´n beetje, want ik wou enkele mensen verrassen. Ik heb mij zelfs keihard ingehouden om geen foto van mijn eerste pak frieten te instagrammen

Natuurlijk bracht ik mijn loopschoentjes mee naar België, zodat ik de Belgische wegen en “natuurgebieden” kon platlopen en verder kon werken aan mijn doel om 1000km op een jaar te lopen, dat terwijl ik genoot van een mooie zonsondergang in de Bourgoyen op een uur dat voor mij de laatste weken/maanden eigenlijk al altijd volledig gehuld was in donkerte.

Wanneer je pakweg van Uppsala naar Gent wil vliegen en liefst nog de mogelijkheid wil hebben om enige alcoholische dranken mee te smokkelen, is Ryanair minder aantrekkelijk. Aan alle toekomstige bezoekers die zich willen laten verleiden door de gigantische lage prijzen kan ik maar 1 tip meegeven: doe het niet.

Zo vliegen die Ryanairbakken nooit op momenten dat je met het openbaar vervoer op hun luchthaven geraakt. Een overnachting in een veredelde gevangeniscel met ontiegelijk nachtlawaai, ook gekend als luchthavenhotel, is vrijwel de enige optie wanneer je om 6u ´s ochtends op Skavsta vertrekt.

Je wordt vervolgens op zo´n onmenselijk vroeg uur door een security-lijn geduwd waar de gemiddelde werknemer de alures heeft van een concentratiekampwachter. Met een nors geblaf word je gecommandeerd alles uit je zakken te halen en als je geluk hebt mag je nog met harde hand gefouilleerd worden door een vrouw met snor (de snor is namelijk een obligaat uiterlijk kenmerk voor al het vrouwelijk Ryanairluchthavenpersoneel). Daarna word je overvolle handbagage uiteraard als verdacht aanzien en staat een gedegradeerde flik met je Victoria Secret ondergoed te zwaaien in een overvolle vliegtuighal. Als je geluk hebt, heb je vlak voordien de was gedaan, zodat niet iedereen getuige hoeft te zijn van je incontinentieprobleem.

Wanneer men eindelijk beslist heeft dat je 3 pakken hagelslag geen vermomde cocaïne is, mag je je begeven naar de tax free, wat eigenlijk een synoniem is voor “peperdure tijdsvulling”. Voor zes euro slurp je van wat slappe zwarte drek, hopend dat het niet op je darmen zal slaan want wie weet moet je nog betalen voor je wc-bezoek op dat Ryanairwrak.

Als je eindelijk mag boarden merk je dat een groot percentage van de Ryanairreizigers het concept van “de rij” nooit helemaal begrepen heeft en wanhopig probeert voorbij te steken, liefst in kuddes van 5 a 8 personen. Dezelfde bevolkingsgroep rept zich op het vliegtuig om daar hopeloos lang te twijfelen op het middenpad, aangezien de keuze van de zitplaats voor zulke mensen de meest zware mentale beslissing ooit is. Zij wringen zo´n 10 minuten lang hun veel te grote handbagage in de opslagruimte (uiteraard nog steeds staande in het gangpad) en moeten dit proces zo´n 3 a 4x herhalen aangezien er blijkbaar erg veel is dat je plots nodig hebt op die 2u lange vlucht.

Wanneer je eindelijk een zitplaatsje bemachtigd hebt, staat je een uur of 2 continue reclame en afsnauwende stewardessen te wachten. Van krasloten tot dubieuze telefoonkaarten of elektronische sigaretten, Ryanair is de nieuwe televerkoop: even veel onzin en net zo irritant. Uiteindelijk land je perfect op tijd op je eindbestemming – speel het liedje maar in je hoofd af – waar altijd 1 of andere reismongool het amusant vindt om een applausje te plegen voor het vliegtuigpersoneel dat gewoon zijn job uitoefent.

Natuurlijk zit je reis er dan nog niet op, neen, eigenlijk ben je tijdsgewijs nog maar halverwege. Geen enkele Ryanairluchthaven bevindt zich binnen een straal van 150 km – ofte 2 busritten, een stoptrein, een halve dodentocht en een stukje met de kano – van een nuttige plaats. Volledig geradbraakt en vloekend op die 10kg handbagage die nooit in een comfortabele tas kon, zet je je tocht verder om uiteindelijk 3 uur later (en 12 uur na het uur van vertrek) toe te komen. Zucht. Had je die fles jenever nu maar niet achter moeten laten aan de security.

Dat allemaal om 60 euro uit te sparen. Neen. Nooit meer Ryanair.

Dat weekend deden wij ook eens zot en trokken we ski´s aan. Keizot, wetende wat voor een hekel wij hebben aan die jeanettenlatten wanneer wij ons met een stoer board op een heuvel bevinden. Maar wegens gebrek aan heuvels wordt hier enkel aan aan langlaufen gedaan en daar maakten we graag een uitzondering voor.

Op maandag ging ik zoals altijd naar SFI om daar mijn resultaten van de laatste test terug te krijgen samen met de honderdste keer te horen te krijgen dat ik nu echt wel het staatsexamen moet afleggen. Bleeeh

We deden ook van teambuilding in de klimzaal. Zwaar de max, ik zeg het u!

En we smijten er nog eens een winterlandschapke bij.

Op 13 december werd Lucia gevierd op het werk. Niet meteen mijn ding, zo´n meisjeskoor dat kerstliedjes komt zingen in een auditorium, al was het best wel spannend of de Lucia´s haartooi vuur al dan niet vuur zou vatten tijdens het optreden.

Bij -10°C uitgaan, uw foto´s worden er precies iets waziger van… Net zoals alles wat er die avond gebeurd is, want uitgaan in Zweden daar horen sloten alcohol bij.

In 2012 schreef ik een volledig doctoraat en behaalde ik de titel van doctor, maar vond ik ondertussen ook nog wat tijd om de wijvenweek op te vullen met schoonheidstips, kleine kantjes, meningen, dromen en zelfcensuur. Ik tokkelde zo goed als continu op mijn aaifoon en panikeerde keihard toen dat ietsje moeilijker kon na een bezoekje aan de spoed. Gelukkig bleef mijn linkerringvinger gespaard in de valpartij, want die had ik nodig om mijn ring in ontvangst te nemen na het geven van mijn ja-woord aan de liefste man ter wereld.

Het was natuurlijk niet allemaal happy stuff. In de 2e helft van 2012 werd bij mijn vader kanker vastgesteld en werden gesprekken over chemotherapie en bestralingen vrijwel dagelijkse kost. Er werd vaak geweend en vooral erg verlangd naar de eerste terugkeer richting België, want soms was 2000km echt oneindig ver.

Ik reisde ook wel naar andere plaatsen, naar Parijs om op de zetels van onbekenden te slapen, naar Barcelona om in een luxe-hotel te verblijven, gewoon de mooie plekjes in België verkennen en natuurlijk ook Zweden enkele keren onveilig maken. Maar de grootste reis van al, was die met een volledige inboedel en een kat op de achterbank, de start van een groots avontuur. Een avontuur dat we gepast hebben ingezet met een heftig feestje.

Op sportief vlak legde ik ook behoorlijk wat kilometertjes af, op de beats van mijn vaste loopplaylists en door de meest zotte terreinen die Uppsala te bieden heeft. Dat was ook wel nodig om de fika-kilos van me af te houden, want op dat vlak ben ik toch wel al een goed geïntegreerde allochtoon of met een woord dat we wel nog mogen gebruiken: expat.

Kortom, een zot jaar. Ik werd doctor, trouwde en verhuisde zo´n 2000km Noordelijker. Wat waren jouw hoogtepunten van 2012?

n°7 De titel van doctor voor mijn naam mogen zetten

Jep jep. Dr. Aardbeiwormpje is een feit.

n°10 In het buitenland wonen en werken

In Zweden, uiteraard!

n°19 Sushi eten

Aangezien de lay-out van 2011 verloren is gegaan, weet ik niet zeker of dit wel een nieuwtje is, maar ik eet hier wel zodanig veel vegetarische sushi dat ik vind dat dit gebeuren gerust bij 2012 mag gerekend worden.

n°28 Geciteerd worden op een congres.

Toch al 1x gebeurd en ik had het bijna gemist, wegens de aandachtspanne van een vlieg.

n°47 Van bij ons thuis naar mijn papa joggen

Van bij ons thuis in Gent, uiteraard en niet in Zweden. Achteraf gezien was die afstand niet zo´n grote uitdaging.

n°54 Rondtrekken in Zuid-Amerika

3 weken Brazilië met het Lief en mijn beste vriendin. Iets wat gerust opnieuw mag gedaan worden, om die andere beste vriendin van me te gaan bezoeken, bijvoorbeeld, want die gaat binnen een maand of 3 verhuizen naar Rio.

n°65 Met kleren en al in het water springen na een tochtje lopen

Op een warme lentedag sprong ik eens de Blaarmeersen in na een looptochtje. Zaaaalig, alleen jammer dat het zo´n gedoe is aangezien je niet met smartphone en al in het water wil springen.

n°68 Een ecologischere auto hebben dan mijn oude VW Polo 

Echt, plots was mijn halve winterdepressie voorbij en besefte ik hoe dolgelukkig ik wel ben om in zo´n prachtig land te wonen.

Het enige nadeel is dat het soms wel behoorlijk friskes kan zijn.

Maarja, het leven gaat gewoon door. Een beetje trager dan anders, dat wel. Een beetje kouder ook. Met meer lagen kleren en lange wandelingen omdat de fiets vastvriest.

Al bleek dit weer ook naar Zweedse normen vrij uitzonderlijk. De krant sprak van een sneeuwstorm en Stockholm bleek urenlang vast te zitten. Maarja, jullie Belgjes begrijpen dat wel, bij 5mm sneeuw gebeurt daar exact hetzelfde, niet?

Gelukkig was de “storm” van korte duur en kon ik de volgende dag even wat daglichtspotten in het bos naast mijn werk.

Helaas moest ik toen weer mijn fiets achterlaten wegens vastgevroren aan het station. Zo meer dan een uur wandelen per dag, ik denk dat het wel goed is voor mijn conditie. Alleen jammer genoeg iets minder efficiënt.

 
Zo. Dat is sneeuw.