Ik ben altijd nogal een schema en samenvattingmaker geweest. Aangezien ik mijn doctoraat zelf aanzie als een samenvatting van de torenhoge literatuurstapel over bloedvatvorming in leverkanker, gebruik ik de blanco pagina’s om aan te vullen met schema’s en interessante weetjes waarvan ik hoop dat ik ze kan citeren op mijn verdediging. Zinnetjes als “well, that’s a good question and Folkman et al actually wrote a very insightful review on this matter in which he hypothesized…” ik ga ze gebruiken!

Er werd ook beslist dat onze verticale tuin eigenlijk wel horizontaal mag blijven. Hij ziet er zo schoon uit nu.

Naast de lees-stress was er ook nog wat projectstress, want blijkbaar is een loonsberekening vragen niet zo evident in ons ziekenhuis en moeten daar welzeker 3 diensten bij betrokken worden. Aangezien één van deze diensten zich op het 11e verdiep bevond kon ik toch efkes genieten van het schoon uitzicht.
En ohja, het project was trouwens mooi op tijd af, om dan op vrijdag telefoon te krijgen dat de koerier voor een gesloten deur stond. Blijkbaar kon die instantie er geen rekening mee houden dat als ze hun deadline op een brugdag leggen, het misschien verstandig is om ook open te zijn op die brugdag.

Terwijl ik als serieus panikerende stresskip ooit wel al m’n examenperiodes ben doorgekomen, zwichtte ik deze keer onder de druk van de artsen die mij begeleiden tijdens mijn doctoraat om toch een voorraadje bèta-blokkers in huis te halen. Ze zullen misschien nog van pas komen!

Someone killed my USB-doctor stick! Handig trouwens, want die stick werkt enkel op Mac, waardoor hij nogsteeds niet in de handen gevallen is van andere collega’s.

Orion is niet bepaald behulpzaam bij het lezen van artikels. Blijkbaar zijn die comfortabel en zacht genoeg om op te dutten en z’n gigantische lijf al die interessante lectuur bedekt. Nuja, stiekem heb ik ook een dutje gedaan tijdens het lezen van dit artikel, dus I can’t blame him.

Naast katten ligt er soms ook eens een aardbei op mijn doctoraat. Die wormachtige structuren ernaast zijn bloedvaten. Is het nu duidelijk hoe ik ooit op de inspiratie kwam voor mijn nickname?

Volgende week gaat het beter zijn, ik beloof het!

Maar gelukkig kon week 17 nog zorgeloos beginnen, want de datum werd pas maandag medegedeeld. Met het nemen van foto’s op een trouw. Een trouw die mij wel heel erg deed beseffen hoe blij ik was met onze keuze om het allemaal klein te houden. Persoonlijk zou ik niet kunnen genieten van een kleed van 5000 euro, een oldtimer met privé chauffeur, een kerkdienst van 2 uur, een receptie voor honderden mensen die je wellicht zelf niet allemaal kent. Neen. Bah. Niets voor mij. Maar goed, als fotograaf heb je gelukkig enkel maar de taak om dit te observeren vanachter een lens of 3.

Asperges met ei. Wat kan je daar over zeggen, behalve dat het hemels lekker is? Met een klontje boerenboter, echter niet in de proporties van Mr. Meus.

Maandag mocht er wat gevierd worden. Mijn liefste schat kreeg namelijk te horen dat hij aangenomen was in een hip webbedrijf in Zweden. Fier dat ik ben, echt waar! Want hoewel het huisvaderleven hem vast wel ging afgaan, denk ik dat we beiden toch net ietsje gelukkiger zijn als we alletwee een job hebben.

Sinds deze week spendeer ik weer mijn werkuren op het bureau, uit pure noodzaak want die duizenden pagina’s thuis printen zou net iets te kostelijk zijn. Terwijl ik thuis enkel maar lastig gevallen word door een over-affectieve kat, heb ik op het werk echt een koptelefoon nodig om niet te veel afgeleid te worden. Aaargh!

Naast die koptelefoon horen daar ook liters koffie bij, want een hele dag lezen is eerlijk gezegd nooit aan mij besteed geweest. Middagdipje = much.

M’n hippe dokter USB-stick heeft vast ook wat koffie nodig om al dat gesleur met documenten aan te kunnen.

Ohja en ook vrijdag werd er gelezen. Zucht. Want hoe kan je anders een doctoraatsverdediging voorbereiden? (Tips zijn altijd welkom).

Ik kan jullie nu al waarschuwen dat week 18 wellicht meer van hetzelfde zal zijn. Lezen, lezen en lezen. Maargoed, we kunnen niet elke week mooie bloesems zien in Parijs, op een strandstoel liggen in Barcelona of de lente vieren in Uppsala… Toch?

Ik kan nogsteeds geen echte datum plakken op mijn publieke verdediging. Ik mag dat niet, want er moet nog via een interne verdediging bepaald worden of ikzelf de titel van doctor waardig ben en toegelaten word tot het publiek verdedigen van mijn doctoraatsthesis. Onofficieel is er een datum geprikt op het einde van juni. Onder voorbehoud van het slagen van mijn interne verdediging, welteverstaan.

De interne verdediging is dus wel officieel vastgelegd, een mogelijke publieke datum is uitgezocht en ondertussen begint het leven in Zweden als maar meer concrete vormen aan te nemen. Concreet in die zin dat we binnenkort de sleutels van ons appartement zullen ontvangen, dat mijn lief een contract mag ondertekenen bij een tof bedrijf, dat ik zit te puzzelen met verlofdagen om de verhuis zo praktisch en met zo weinig mogelijk loonsverlies te laten doorgaan. Het kriebelt allemaal zo hard.

Dus, hoewel ik “officieel” geen datum kan zetten op het afsluiten van dit doctoraatshoofdstuk, kunnen we wel beginnen aftellen. Naar 21 mei, de interne verdediging. Naar één van de laatste dagen van juni, wanneer misschien mijn publieke verdediging zal plaatsvinden. Naar 1 juli, de dag dat we in ons appartement kunnen. Naar augustus, wanneer we beginnen met verhuizen. En naar eind september, wanneer er een zot feestje gepland staat.

Eindelijk gaat het wat vooruit.

Zoals dat altijd gaat bij ons, ontplofte onze rugzak / valies onmiddellijk in de kamer en hadden we totaal de verkeerde vestimentaire accesoires bij voor een veel zonniger dan verwacht Zweden. Zaterdagavond brachten we door in het gezelschap van Couchsurfers en zeiden we aaah en oooh bij de ondergaande zon.

Zondag werden er fietsen gehuurd om de Fyrisån af te rijden naar een meer waarvan ik de naam steeds vergeet. We zagen sneeuw en veel bomen. Ook een skilift en moerasvelden met kleine houten wegjes in.

Maandag werd het hele land zot, want het was Valborg, de dag dat de Lente aangekondigd wordt. Ja, Lente mag daar met een grote L geschreven worden, want hoewel de winters vaak als deprimerend omschreven worden, is de Zweedse Lente en Zomer een ware transformatie. Naast het feestgevier deden het lief (*) en ik een academisch verantwoord uitstapje naar het hoofdgebouw van de universiteit.

Één van de redenen dat we op huwelijksreis gingen naar Zweden was voor het zoeken van een appartement. Dat hebben we ook gevonden, in Flogsta, tussen de studenten en tussen de bossen, bestaat er een betere locatie?

Een andere reden was dat het lief (*) ging solliciteren in Stockholm. Het ging goed, dat gesprek. Heel goed. Dat werd ’s avonds gevierd op haar terras, in de zon met een heerlijk wokje en hemelse marshmellow ice cream.

Donderdag werden we wakker met zonsopgang (zo rond 4u ’s nachts) om een vroege vlucht te nemen naar België. Daar kon ik terug genieten van een zalig warm bad met veel schuim en een boek.

En van wijn die niet verkocht wordt aan een half maandloon. Liefste vrienden, wie op bezoek komt in Zweden mag gerust wat alcoholische dranken voor ons meesmokkelen.  En crème brûlée.

(*) het is niet omdat we een ring dragen dat we mekaar nu zo suffe benamingen als “mijn man” en “mijn vrouw” moeten geven.

Maar nu heb ik de Zweedse lente leren kennen, op huwelijksreis dan nog. Terwijl november druilig, donker en doods is, leeft heel de stad op tijdens die laatste dagen van april. Een stralende zon geeft nu eenmaal meer mogelijkheden om de stad te verkennen dan een druilige novemberdag. Al is stad misschien een overstatement, zo groot is Uppsala niet, maar leuk. Veel groen en veel water, veel vrolijke studenten die van de eerste lentezon genieten, veel fietspaden die je meenemen naar het midden van een bos of naar een gigantisch meer. Veel treinen om naar Stockholm te reizen. Veel plaatsen voor fika en veel looppaden om de fika-kilo’s er af te krijgen.

Ja, ik zie het al helemaal zitten. Ons appartement is geregeld, mijn lief heeft misschien een job en we hebben daar al toffe mensen leren kennen. Het kriebelt serieus om hier mijn job vroegtijdig op te zeggen en te genieten van een Zweedse zomer. Ik denk dat er wat gaat gepuzzeld worden met vakantiedagen, want eerlijk gezegd: ik kan niet wachten om van uit ons nieuwe appartement ons leven in Zweden op te starten. Uiteraard met een zetelbed, zodat jullie allemaal kunnen komen couchsurfen.

En grappige honden geduldig wachten op hun middagmaal.

Het terugkeren uit Barcelona was minder leuk, want de warme temperaturen van daar hadden zich op mijn lichaam gevestigd. Een paar dagen geveld door een vervelende koorts en algemene mottigheid.

Dus werden er wat extra vitamientjes naar binnen gespeeld, onder groot protest van mijn maag.

En deed ik soms een dutje samen met mijn kleine pluizebol.

Op donderdag werd ik er aan herinnerd door Google Agenda dat er de volgende dag iets op mijn planning stond.

Want dan moest ik vol overtuiging en in een wit kleed ja zeggen op het gemeentehuis.

We hadden in het weekend nog altijd CouchSurfers over de vloer en na hun bezoekje aan Brugge moesten we hen toch kunnen overtuigen dat Gent veel wijzer is. Even mooi, maar wijzer, zoals je kan zien op deze foto.

Terwijl ik in week 13 nog maar net terug kwam uit Parijs, werd het nu tijd om mijn valies te pakken voor Barcelona. Ik was optimistisch en pakte alvast mijn bikini in voor het geval dat de weersvoorspellingen verkeerd waren. Gelukkig waren ze dat ook en kregen we toch redelijk wat zon over ons.

Vlak voor ik naar Zaventem vertrok, ging ik nog even mijn liefje uitzwaaien en genoten we van een koffietje bij de Mokabon tijdens onze lunch date.

In Barcelona liep ik door kleine straatjes, op zoek naar een “trouwkleed” en werd ik door menig collega gek verklaard dat ik de week voor mijn ja-woord nog altijd geen gepast kleergoed liggen had. Maar ik heb het gevonden, 2x zelfs.

Toen kwam de zon er ook nog eens door, zeg. Aha!

En kon ik aan mijn kleurtje werken, zo tijdens die ochtend dat er geen interessante congressessies waren.

Maar ook mooie gebouwen zagen, verscholen achter roze bloempjes.

En op zoek gingen naar een meer.

Terug in België werd er met stokskes wokje gegeten.

Terwijl mijn kat zich af en toe in rare bochten wringt om vol overgave een dutje te doen.

Ik daarentegen wrong mijn duim in een rare bocht tijdens een valpartijtje.

En nam wat Spanjaarden mee op sleeptouw door de stad met een verplichte stop voor een kerkske

Hups, tijd om m’n bed in te duiken, voordat ik op mijn eigen couch in slaap val.

We hadden nog ergens een Bongo-bon rondslingeren voor een gezonde lunch en als bij wonder hebben wij daar nog keihard aan gedacht voor we in de auto stapten, dus konden we het ding verpatsen in de Green Kitchen. Type “a kilo-restaurant” zoals we er honderden afgegaan zijn in Brazilië, maar dan met lekker, gezond en smaakvol eten. Een kom vol salade, een brownie als dessert en een frisse cola-light, terwijl we buiten een prachtig uitzicht hadden: merci aan degene die ons deze bon cadeau gedaan heeft!

We verkenden te voet enkele plekjes in onze hoofdstad en zuchten toch af en toe dat het wel fijn leven is in een stad als Gent, zo niet te groot en zonder al die auto’s. Gelukkig waren er ook gezellige parken in Brussel, waar ik een dutje kon doen en naar de blauwe hemel staarde, terwijl het lief naar de koers luisterde.

Echter, vandaag ga ik een uitzondering maken. Vandaag ga ik klagen over dat ene akkefietje dat momenteel mij zo keihard tegensteekt dat ik er een volle blogpost over ga wijden: mijn lompigheid en de daaruitvolgende gigantische duim aan mijn rechterhand.

Gisteren trok ik mijn nieuwe loopschoenen aan om samen met haar een tochtje te gaan maken. Ik had al een kilometer of 6,8 in de benen, maar mijn innerlijke autist is eigenlijk het meest tevreden met een rond getal op de teller. Dus ik deed door, zo voor die laatste 200 meter, misschien wou ik net enthousiast een sprongetje doen van de borduur of weet-ik-veel, maar in elk geval lag ik daar plots op de grond. Boem-patat. Loopkleren gescheurd, een paar schaafwonden en een duim die er niet al te fris uitzag, al gingen mijn eerste zorgen uit naar de staat van mijn iPhone die er als bij wonder goed uitgekomen is (dank u schoonouders voor het iPhone hoesje!).

Die duim bleef zwellen, nam wat vreemde kleuren aan, dus werd er ‘s avonds richting de huisarts gereden om daar de gemiddelde leeftijd in de wachtzaal met zo’n 40 jaar te verjongen. Zo’n drie kwartier later bevond ik me in de spoed, er werden foto’s genomen en na een uur of 3 kreeg ik te horen dat de duim verstuikt is. Zwaar verstuikt. Ik content, want met een gips zou ik wellicht geen mooi handtekening in ons huwelijksboekje kunnen zetten. Echter wel zwaar genoeg verstuikt om heel dat duimding aan een ijzeren staaf te binden.

Ooit al eens geprobeerd om een flesje Minute Maid open te doen zonder duim? Ik dacht het niet, want dat gaat niet! Of typen, een klavier is echt niet gemaakt om met een duim van een vierkante meter op te slaan. Maar het ergste van al is: mijn iphone, die reageert niet op verband. Aaargh! Hoe moet ik nu DrawSomething spelen??