Na Zweden, Duitsland en Ierland, kunnen we ook Frankrijk toevoegen aan het lijstje met landen waar we op zetels geslapen hebben. En het was echt een aanrader!

Parijs hadden we namelijk al enkele keren bezocht als echte toeristen, een koffie drinken in Montmartre, rondslenteren in de tuinen van het Louvres en window-shopping op de Champs d’elysees. Allemaal mooi, maar er moest natuurlijk wel meer zijn aan Parijs dan de gekende tourist-traps en de beste manier om die plekjes te ontdekken is via couchsurfing. .. more

Plots zat er een briefje onder de deur, aan de datum te zien was het daar beland op paaszondag 08.04.2012, gericht aan een Dhr. en Mevr. Aardbeiwormpje, geschreven door iemand die duidelijk de BIN-normen geleerd heeft en nog steeds toepast.

De brief begint met een introductie over meneer en mevrouw Laurens en Odette, dat zijn buren blijkbaar en het feit dat zij vernomen hebben dat wij deze zomer gaan verhuizen (?). Over dat zij contact hebben opgenomen met de huisbazin om onze woning te komen bezichtigen en opmeten, maar dat dit moet gebeuren voor 10.04.2012 want meneer Laurens wordt dan opgenomen in het ziekenhuis. Allemaal erg formeel, met zinnen als “durf ik verzoeken de mogelijkheid te onderzoeken om die bezichtiging nog voor de hospitalisatie te organiseren“. I kid you not…

Is het erg onbeleefd van mij dat ik hier nog niet op geantwoord heb? Ik zou dat misschien gedaan hebben moest ik niet in Parijs gezeten hebben, maar dan nog… Op 8 april laten weten dat ze graag ons appartement komen opmeten en dat dit moet gebeuren vòòr 10 april, vind ik een beetje opdringerig. Sowieso wil ik graag een beetje op voorhand weten wanneer iemand in mijn slaapkamer en bureau komt rondsnuffelen, kwestie van niet voor al te gênante situaties te staan. Ik zou dat ook begrijpen als het echt dringend was, maar wij verhuizen pas officieel 1 oktober, dus ik veronderstel dat Dhr. Laurens en Mevr. Odette wel even kunnen wachten, misschien zelfs tot een moment dat ons kamers niet vol met meubels staan (of werd er van ons verwacht dat wij die gingen verplaatsen zodat zij een accurate meting konden maken?). En als ze dan toch de moeite doen om onze huurbaas te contacteren zonder ons medeweten, hadden ze misschien ook gewoon een grondplan kunnen vragen?

Goed, één dezer dagen maak ik wel een even formeel briefje om hen te melden dat de mogelijkheid om die bezichtiging zich niet zal bevinden in de eerstkomende dagen, maar dat ze welkom zijn om dit te doen mits een afspraak te organiseren in een iets verder verwijderde toekomst dan deze voorgesteld in voorgaand schrijven.

Vol spanning hebben jullie dit weekend uitgekeken naar mijn weekoverzicht en alweer heb ik jullie teleurgesteld met mijn immense laatheid van dit bericht. Mea culpa. Een last minute couchsurfing-tripje naar Parijs strooide wat roet in het eten, maar als beloning voor jullie geduld zal ik deze week beter mijn best doen om eens iets anders dan enkel weekoverzichtjes te bloggen. .. more

Sinds ik een smartphone tot mijn bezit mag rekenen, is m’n geeky-gehalte tot ongeziene hoogtes gestegen. Dat ik twitter en facebook, dat zal niemand verwonderen. Of dat ik dingskes teken op DrawSomething, met al mijn denkbeeldige online vrienden. Uiteraard moet ik ook overal inchecken op Foursquare en sinds deze week in vrij extreme regelmaat door de komst van Ghendetta. I’m a snake. En natuurlijk moet ik overal zo’n foto of honderd maken voor op Instagram, dat spreekt voor zich, want anders geraakt het aardbei366-dink ook niet gevuld.

Soms is het handig, zo’n geekiness. Ik reken namelijk altijd op mijn slimme foon.  Als ik op Foursquare zie staan dat de carrot cake een must-try is in de Simon Says dan zal ik die bestellen, want dan moet het wel goed zijn. Dan laat ik ook nog een tip achter over de marcellekes van de ober. Of als ik voor een gesloten restaurantdeur sta reken ik  op suggesties van Twitter om mij naar iets opener en beter te brengen. Ik ga er altijd vanuit dat mijn gsm mij overal de weg kan tonen, met zijn gps en 3G, ookal is het een plaats die zich op 1 km van m’n huis bevindt en ik gemakkelijk op voorhand zou kunnen memoriseren. Discussies, die worden altijd gevoerd met Wikipedia bij de hand, zeker wanneer je in het gezelschap bent van mensen die niet geloven in de Wet van Galileo. Vloeken dat ik doe, op plaatsen met Edge, want snel internet is toch een basisrecht, niet?

Soms is het minder handig, zo’n geekiness. Zoals wanneer uw iPhone niet meer wil opladen en ge daardoor niet kunt slapen want paniekerig begint te denken over hoe ge het in godsnaam 2 weken zou overleven zonder agenda, gps, fototoestel, mailbox en toegang tot alle nuttige en nutteloze informatie (en telefoon, ja ge kunt er ook mee bellen). En hoe ik dan geen 366-foto’s meer ga kunnen trekken. Of hoe de tijd zo tergend traag vooruit zou gaan als ik niet af en toe rap een tekeningske kan placeren.

Gelukkig was het oplaadprobleem zodanig belachelijk dat ik opgelucht was dat ik er niet mee naar de iPhone-fabriek ben gegaan. Een kruimel in de lader, blijkbaar is dat voldoende om te zorgen voor een ware geeky nachtmerrie. Een. Fucking. Kruimel.

Er vloog weer een week voorbij, een week waarin het zonnetje ons meerdere keren kwam verwennen met haar zonnestraaltjes, waardoor de eerste zomerjurkjes een feit waren. Zoals zaterdag, toen ik met mijn eerste lente-outfit naar de graslei trok om daar een boek te lezen en daar natuurlijk een zelfportret van moest maken.

.. more

Weer een week voorbij, een leuke week, want de lente kwam eindelijk vollenbak onze Gentse stad verwarmen. Haaa… Zaterdag was het echter nog ijzig koud, al hield dat ons niet tegen om de 2 CouchSurfers een rondleiding te geven in onze schone stad en zelfs niet om de honderden trappen van het Belfort te trotseren. Een echte aanrader voor al die dat nog niet gedaan heeft, want je betaalt als Gentenaar slechts 3,5€ voor een prachtig uitzicht én er is een lift naar boven.

.. more

Ondertussen leef ik al een jaar zonder vlees. Ik ben daar gelukkig om, want ik denk dat het ecologisch gezien de meest verantwoorde keuze is. Dat wil niet zeggen dat ik mijn keuze ga opdringen aan mensen, ik denk zelfs dat er veel kennissen niet eens weten dat ik geen dieren eet. I don’t make a big fuss over it. Als iemand met plezier een broodje met hesp naar binnenspeelt ga ik daar mijn neus niet voor optrekken. Het is mijn keuze om geen dieren te eten, niet die van anderen.

Dit is in tegenstelling tot vleeseters die zich wel gaan moeien met mijn eetgewoonte. Dan krijg ik blikken alsof ik een stuk stront tussen mijn boterham leg. Het heet hummus mensen, en ja het is lekker, ge moogt zelfs proeven. Commentaar als ik zeg dat iets “vegetarische martino” is, van bij de Delhaize, want goh preparé zonder vlees is echt not done. En bah, vegetarische worst, hoe durf ik zoiets te eten, worst is van vlees. Dan volgt een discussie monoloog dat het onnatuurlijk is om geen vlees te eten en dat al die vleesvervangers chemische zooi is.

Aan die mensen wil ik zeggen: laat mij gewoon rustig mijn broodje met kikkererwtsalade eten. Ik wil daar geen commentaar op, ik moei mij toch ook niet over het feit dat jij geen schelleke tomaat eet tussen uw boterham, dat het zoveel natuurlijker is om een boterham met tomaat te eten en dat dat schelleke tomaat volledig zonder bewaarmiddelen en kleurstoffen is gemaakt in tegenstelling tot uw plak rauw gekapt. Ik ga ook niet in discussie, want ik kan jullie toch niet overtuigen. In discussie gaan met iemand die gelooft dat dagelijks vlees eten natuurlijk en gezond is, is net als in discussie gaan over evolutie met iemand die gelooft in het scheppingsverhaal. Een hopeloze tijdverspilling.

Het was toch eventjes weer wennen, zo doelgericht gaan bloggen over meningen en wijvenaangelegenheden in het kader van de wijvenweek. Wijs dat ik dat vond, wijs om nog eens een leeg word document op mijn scherm te toveren zonder dat ik het moet vullen met woorden als “although this was not significant” of  “… was performed as previously described (insert random reference)”. Om weer woorden uit te kiezen op basis van hoe ze klinken en niet op basis van hoeveel tekens ze bevatten.

Tijd om dat wat vaker te doen, denk ik dan. Want wellicht lezen jullie ook wel graag eens iets anders dan een Instagram overzicht van mijn niet altijd even boeiende weken. Misschien willen jullie wel graag nog wat meningen horen, over wijverij en andere zaken. Misschien kan ik wel iets vertellen over mijn werk of over Zweden of over dat superlekkere receptje voor kikkererwten-salade dat smaakt naar tonijnsla of over dat boek dat ik onlangs las waarbij ik een doos Kleenex heb vol gesnotterd. Of misschien is er iets waar jullie willen dat ik over schrijf, want schrijven op bestelling, dat kan ik ook.

Ik zal er dus eens over nadenken met welke woorden ik deze blog ga vullen in de komende weken en ik kan jullie niet beloven hoe lang ik het zal volhouden om dit boeiend te houden. Maar proberen, dat kan ik wel.

Hoewel week 9 ook gekend stond als “wijvenweek“, is dit niet iets dat zich heeft gemanifesteerd in mijn fotoprojectje. Geen foto’s van mijn versgelakte nagels of van m’n gezichtsmaskertje, maar een verzameling van bomen en mensen die deze week mijn pad kruisten.

De weekendfoto’s, die hebben jullie natuurlijk al gezien. Democratisch werd de foto van de Coupure gekozen als dagfoto n°1

.. more

Maar jullie willen natuurlijk meer weten dan dat ik enkel een huilbaby ben als het op afscheid nemen gaat. Jullie willen dirty little secrets. Jullie willen mijn vuile was zien. Ik weet dat, want ik ben ook zo’n gluurder.

En als het op vuile was aankomt, valt er veel te zien ten huize Aardbeiworm. Confessions of a dirty aardbeiwijf.

Zo heb ik de gewoonte om alles overal te laten rondslingeren. ‘s Avonds in de zetel speel ik mijn kousen, BH en/of andere kledingsstukken uit en dat blijft daar liggen. Tot ik die dingen nodig heb, of in een optimistische bui opruim (wat meestal samenhangt met familie of vrienden die geen zaken hebben met mijn rondslingerend ondergoed).

De afwas, die haat ik. Dat mag gerust een weekje blijven staan en daarna begin ik te klagen dat het vol met fruitvliegen zit en ontzie ik me helemaal om die aangekoekte kaassaus er af te schrapen. De kattenbak, die reinigt zichzelf in mijn hoofd. Alleen doet ie dat niet en dan stinkt mijn huis naar kattenkak, waardoor ik uit pure luiheid de kattenbak buitenzet en mijn kat vervolgens m’n kleren onderschijt (true story).

Dweilen dat doe ik als er volk komt. Stofzuigen wanneer het niet meer helpt om gewoon de grote plukken kattenhaar in de vuilbak te gooien. Ramen wassen vind ik voor mensen die te veel tijd hebben en strijken, daar begin ik gewoon niet aan. Als ik kleren koop die moeten gestreken worden, dan draag ik ze niet. Punt.

De huisvrouw in mijzelf is dus ver te zoeken. En wanneer je op een doordeweekse dag op het onverwachtse langskomt, is er dus veel kans dat ik opendoe zonder BH aan, je binnenkomt in een huis vol kattenhaar en er ergens een afwas verstopt staat waardoor het lijkt alsof ik net het Chinese leger van eten voorzien heb.

Maar als ik toch weet dat je over de vloer komt, dan zal ik wellicht aan een recordtempo huiskuisen doen. Weg die afwas, weg dat kattenhaar, welkom frisse lentegeur-vloerzeep, haa! Superaardbeiwijf meets Tante Kaat, ofzoiets.
En nu ga ik mijn nagels nog eens vijlen, want het is niet voor niets wijvenweek.