Maar jullie willen natuurlijk meer weten dan dat ik enkel een huilbaby ben als het op afscheid nemen gaat. Jullie willen dirty little secrets. Jullie willen mijn vuile was zien. Ik weet dat, want ik ben ook zo’n gluurder.

En als het op vuile was aankomt, valt er veel te zien ten huize Aardbeiworm. Confessions of a dirty aardbeiwijf.

Zo heb ik de gewoonte om alles overal te laten rondslingeren. ‘s Avonds in de zetel speel ik mijn kousen, BH en/of andere kledingsstukken uit en dat blijft daar liggen. Tot ik die dingen nodig heb, of in een optimistische bui opruim (wat meestal samenhangt met familie of vrienden die geen zaken hebben met mijn rondslingerend ondergoed).

De afwas, die haat ik. Dat mag gerust een weekje blijven staan en daarna begin ik te klagen dat het vol met fruitvliegen zit en ontzie ik me helemaal om die aangekoekte kaassaus er af te schrapen. De kattenbak, die reinigt zichzelf in mijn hoofd. Alleen doet ie dat niet en dan stinkt mijn huis naar kattenkak, waardoor ik uit pure luiheid de kattenbak buitenzet en mijn kat vervolgens m’n kleren onderschijt (true story).

Dweilen dat doe ik als er volk komt. Stofzuigen wanneer het niet meer helpt om gewoon de grote plukken kattenhaar in de vuilbak te gooien. Ramen wassen vind ik voor mensen die te veel tijd hebben en strijken, daar begin ik gewoon niet aan. Als ik kleren koop die moeten gestreken worden, dan draag ik ze niet. Punt.

De huisvrouw in mijzelf is dus ver te zoeken. En wanneer je op een doordeweekse dag op het onverwachtse langskomt, is er dus veel kans dat ik opendoe zonder BH aan, je binnenkomt in een huis vol kattenhaar en er ergens een afwas verstopt staat waardoor het lijkt alsof ik net het Chinese leger van eten voorzien heb.

Maar als ik toch weet dat je over de vloer komt, dan zal ik wellicht aan een recordtempo huiskuisen doen. Weg die afwas, weg dat kattenhaar, welkom frisse lentegeur-vloerzeep, haa! Superaardbeiwijf meets Tante Kaat, ofzoiets.
En nu ga ik mijn nagels nog eens vijlen, want het is niet voor niets wijvenweek.

Wanneer ik zeg dat ik naar Zweden verhuis zijn er meestal 2 types reacties. Ongeveer de helft van de mensen laat mij weten dat ze ook plannen hebben om naar het buitenland te gaan. “Niet concreet, nee nee, goh nu is dat wat moeilijk zo met den hond/het huis/de kinders, maar daarna gaan we dat wel doen“. Ge weet niet hoe hard ik met mijn ogen kan rollen als ik dit hoor.

De andere helft van de mensen zegt dat ze dat nooit zouden doen omdat ze hun familie en vrienden te veel zouden missen. Ik mompel dan iets over Ryanair en 1800 km met den otto en dat soort dingen. Dat ik wel vaak terug ga komen en vrienden mij gaan bezoeken en dat ik daar natuurlijk heel veel nieuwe vrienden ga maken. En hoe leuk het gaat zijn daar, mijn eerste lentefeest in Uppsala, fika met nieuwe vriendinnen, vrienden op bezoek krijgen en misschien wel vloeiend Zweeds kunnen babbelen.

Eigenlijk ben ik zo stoer niet. Integendeel. Ik krijg tranen in m’n ogen als ik denk aan het moment dat ik iedereen salukes moet zeggen voor vier jaar. Binnenkort mijn laatste keer Gentse Feesten, mijn laatste zomer op plage tatoeage, 4 jaar lang geen koffietjes meer in de Barista en niet met een fles wijn op de graslei gaan zitten wanneer de eerste lentezon dat eindelijk toelaat. Dat ik dan ergens ga wonen waarvan de taal zo raar klinkt en waar het in de winter maar een paar uur licht is. En als ik ga terugkomen na vier jaar, zal iedereen die ik goed kende verhuisd zijn met hun man en hun kinders, zo ergens op den buiten in een huis met een tuin en een schommel.
Dus ja, ik ben bang, ja. There, I said it.

Eigenlijk, he. Eigenlijk, ben ik een groot watje die haar best doet om dat zoveel mogelijk weg te steken. Maar sssst, we zwijgen daarover en kijken nog een uurtje 5tv, want het is wijvenweek.

Ooit wou ik voor national geographic werken. Ik zag mijzelf op zoek gaan naar grote katachtigen, zo ergens op de savanne, wellicht met een kaki-broek en bijhorende hoed. Of ik zou de nieuwe Jane Goodall worden, aapjes dat leek mij ook wel wat. Dan zou ik vol trots een verse apenkeutel oprapen, er aan ruiken en alle details van het betreffende species vertellen (vrouwtje. Snif, snif. 6 jaar oud. Snif, snif. Laatste keer seks: 3 dagen geleden. Snif, snif.), want dat doen apenmensen nu eenmaal. Of diepzee-duiken in het groot barrièrerif. Niemand ziet er flatterend uit in een wet-suit, maar dat geeft niet als er een camera op jou gericht staat voor miljoenen National Geographic kijkers.

Dus ik schreef me in aan de faculteit Wetenschappen, vakgroep Biologie. Het eerste jaar leerde ik alles over wormen en planten, samen met een boel fysica, chemie en wiskunde. Achja, het eerste jaar is nooit leuk, dacht ik. Dus ik bleef verder doen. Het tweede jaar: meer wormen, meer planten, meer fysica, chemie en wiskunde. Ik behaalde een diploma “kandidaat in de biologie” en dacht dat het vanaf dan enkel maar beter kon worden, want in de licenties toen kon je kiezen voor de optie dierkunde.

Helaas, afstuderen als “licentiaat-master in de biologie – optie dierkunde” bleek geen voorbereiding op een leven als National Geographic medewerker, tenzij dan om reportages te maken over nematodes of diatomeeën. Gelukkig leerde ik wel andere interesses kennen tijdens mijn studies. Practica waar de meeste biologen een hekel aan hadden, zoals organische chemie of microbiologie, daar was ik helemaal van in the flowzone, geef mij een pipet en een protocol en ik vond dat de max. Vakken als celbiologie of biochemie, ik vond dat vreselijk interessant, terwijl het nut van “landschapsecologie” of “taxonomie van de invertebraten” mij helemaal voorbij ging.

Zo komt het dus dat ik een diploma biologie in mijn schuif heb liggen, maar niet meer droom van een carrière op de savanne als National Geographic onderzoekster en eigenlijk ook helemaal niet weet hoe al die grassen/paddenstoelen/insecten heten in de tuin. Nu droom ik van een carrière als onderzoeker in een labo, met proefbuizen en epjes. En National Geographic mag altijd komen filmen als ik een geneesmiddel tegen kanker ontdekt heb, dan draag ik mijn sexy witte labo’s in plaats van een kaki-broek.

En nu ga ik mijn nagels nog wat lakken, want het is niet voor niets wijvenweek.

Ik volgde eens een cursus, zoals ik er wel vaker moet volgen van de doctoral schools. Het ging over solliciteren, zo na dat doctoraat en wat je dan best wel of niet doet. Daar leerde ik dat het beter is om mijn geboortedatum van mijn cv te halen. En als het zomaar eventjes kan, ook best mijn geslacht, want dat ligt allemaal wat “gevoelig” daar bij de human resources. Vrouwelijk en 26 jaar = 6 maand zwangerschap, gevolgd door 4/5 werken en elke dag vroeger stoppen om de kinders van de crèche te halen.

Onlangs las ik in de krant dat er veel te weinig vrouwen doorstromen van PhD naar post-doc en nog eens belachelijk weinig gaan door tot prof (5% om precies te zijn). De oorzaak lag blijkbaar bij de keuze van de vrouw zelf, want wij maken kindjes en daar moeten we voor thuisblijven. Daarom kwamen enkele belangrijke mensen tot een voorstel om vrouwen in plaats van 4 jaar, 8 jaar te geven voor dezelfde postdoc-positie van een man.

Als ik aan bepaalde mensen met een Y-chromosoom vertel dat in Zweden mannen verplicht zijn om ongeveer evenveel ouderschapsverlof op te nemen als vrouwen, dan trekken ze een gezicht alsof ik ze net een fles levertraan door hun strot geramd heb.  Mannen verplichten om voor hun kind te zorgen, dat is blijkbaar ondenkbaar voor velen, maar vooral voor die mannen zelf.

Dus, liefste lezertjes. Gender equality zoals dat in het Engels noemt, ik geloof niet dat het bestaat in België. Een vrouw tussen de 25 en 35 wordt op de arbeidsmarkt (om het met een vies woord te zeggen) aanzien als een wandelende broedhen die gedurende 10 jaar niets anders zal doen als kindjes maken, borstvoeding geven en thuisblijven omdat koter n°1 met een groene snottebel rondloopt. Zolang men blijft denken aan uitzonderingsregeltjes selectief voor vrouwen (zwangerschaps- en borstvoedingsverlof is, een dubbele termijn krijgen voor een functie), dan blijft dat glazen plafond bestaan.

Want vastgeroeste rollenpatronen of gedachtengangen, die doorbreek je niet met dat soort regeltjes, integendeel. En nu ga ik een gezichtsmaskertje opleggen, want het is wijvenweek.

Mijn kleine kantjes? Dat zijn er veel. Zo heb ik er moeite mee om oprecht vriendelijk te zijn tegen mensen die ik niet graag heb. Gelukkig vallen er weinig mensen binnen de categorie “niet graag hebben”. Verder ben ik enorm koppig. Als ik weet dat ik gelijk heb moet je mij niet van het tegendeel proberen te overtuigen, tenzij je erg sterke argumenten hebt. En verder blijf ik ook een typisch wijf, met moodswings en dagen dat ik kwaad word op voorwerpen omdat ze niet doen wat ze moeten. Ik kijk naar u, schaar!

Ohja en ik suck keihard in parkeren. Dat is zelfs zo erg dat mijn lief de auto altijd in de garage moet zetten. Mijn gebrek aan parkeerskills is dan ook de voornaamste reden dat ik liever de fiets of de bus neem. Het idee dat ik onder het toeziend oog van menig passant drie kwartier ga prutsen om in een gat dat 2x de grootte van een camion heeft te geraken, is voor mij een groot genoege motivatie om mijn buskaart boven te halen. Denk maar niet dat ik overdrijf, zulke parkeersituaties hebben zich al voorgedaan en ik heb er mijn les uit geleerd. Dan mompel ik wat over milieuvervuiling en CO2, zo is mijn innerlijke groene smurf ook content.

Anyway, genoeg over mijn kleine kantjes, ik ga mijn haar nog eens brushen, want het is wijvenweek.

Voor wie het helemaal gemist heeft, deze week is het wijvenweek en bijgevolg zult ge hier enkel maar wijvenpraat vinden. Mijn excuses aan die talrijke bezoekers die hier kwamen om te lezen hoe ge de joint de culasse van uwen otto het gemakkelijkste vervangt of die graag geweten hadden over hoe ge het beste uw kaalheid verbergt met een vettige zijstreep. Neen. Wijvenpraat.

Zo moest ik het vandaag hebben over mijn beautyqueen-gehalte, dat vrees ik wat tegenvalt. Het aantal pottekes nagellak in mijn kast is bijvoorbeeld op 1 vinger te tellen. Qua make-up geraak ik niet verder dan wat mascara, een oogpotlood en een potje oogschaduw dat gratis in één of andere goodie-bag zat. Tot zo ver mijn make-up verhaal.

En als het op haarsverzorging aankomt moet ik ook jullie ook teleurstellen. Geen stijltang. Als het echt moet blaas ik mijn haar droog, maar meestal ga ik voor de “mijn haar zal wel opdrogen in mijn bed” strategie. Kappers bezoek ik 3x per jaar en zelfs dat is met een ongelooflijke tegenzin en lichte angst voor hun falen. Het resultaat is dus meestal een out-of-bed look. Zoals op deze foto, waar ik ook letterlijk out-of-bed kwam gestrompeld.

Ik doe mee! Jij ook?

Meer info op www.wijvenweek.be